Εμείς μάλλον θα ήμαστε μη-έγκυρες.....

Νεφέλη:-Μαιράκι η λίστα μας όλο κ αυξάνεται το ξέρεις?Πρέπει να λιώσουμε λίγο γιατί πολύ χαλαρά το έχουμε πάρει το ζήτημα...Λοιπόν ακούω...Τι θα δούμε σήμερα?

Μαίρη: Χμμμ..Να δούμε το Gattaca που το κατέβασα κιόλας?
Ν:Αυτό κάποιος μας το πρότεινε νομίζω ε?Σε κάποιο σχόλιο...
Μ: Ναι ρε!Η μαμά σου μας το πρότεινε στο elephant man!Πρέπει να είναι σχετικό με διακρίσεις κλπ..

Ν:Ο ναι,ειναι αυτό που μας έλεγε κ η Γέα...Δύο ψήφοι...Κατοχυρώθηκε!(gattaca deux points!)

...........................................(βλέπουμε την ταινία,μην ενοχλείτε....)

Μ: Για πες λοιπόν Νεφελάκι..Πώς σου φάνηκε?

Ν:Χμ....Πολύ ενδιαφέρουσα μπορώ να πω..Είχε μερικά πολύ δυνατά σημεία....Εσύ τι λες μαιρ-μαιρ(γκας γκας)?

Μ: Ναι, βασικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση..Θα μπορουσε να θεωρηθεί και όλη η ταινία μια αλληγορία..

Ν:Και το θέμα πολύ επίκαιρο....Το πως το DNA μας θα καθορίζει σε λίγα χρόνια την κοινωνική μας θέση,θα περιορίζει τις επιθυμίες κ τις επιλογές μας,θα μας κατηγοριοποιεί σε μία νέα τάξη πραγμάτων κ θα προκαθορίζει(καταδικάζει) απο τη γέννηση σου κιολας όλη σου τη ζωή...

Μ: Μου πέρασε και πολύ έντονα το πώς αντιμετώπιζαν οι άλλοι τους ανθρώπους που ήταν "του Θεού" και όχι αποτέλεσμα επέμβασης στα γονίδια των εμβρύων..Θα φτάσουμε δηλαδή ποτέ στο σημείο να παραγγέλνουμε τα παιδιά μας??

(Να πούμε λοιπόν εδώ ότι στις πρώτες σκηνές έδειχνε ένα ζευγάρι που είχε ήδη ένα παιδί για το οποίο είχε διαγνωσθεί ότι θα έχει προβλήματα με την καρδιά του και έχει 90% πιθανότητες να ζήσει μέχρι τα 30 του χρόνια.Έτσι αποφασίζει το ζευγάρι να επέμβει στα γονίδια του επόμενου παιδιού τους ώστε να γεννηθεί υγιές...)

Ν:Φαντάσου δηλαδή ότι εκτός απο τον ανταγωνισμό που προκύπτει ανάμεσα σε ένα απόλυτα υγιές και γονιδιακά τέλειο παιδί κ ένα άλλο με φυσικές και σωματικές αδυναμίες,τη μάνα εκείνη που τις ανακοινώνεται ότι το ένα παιδί της εχει 90%πιθανότητα θνησιμότητας στα 30 του.Πραγματικά δεν θα ήθελα να το ξέρω.....

Μ: Πώς να αγαπήσεις και να δεθείς με ένα παιδί όταν ξέρεις ότι πρόκειται να πεθάνει νωρίς? Εδώ όταν έχεις ήδη βιώσει ένα θάνατο φοβάσαι να δεθείς με τους άλλους μήπως τους χάσεις και αυτούς..Πάντως, στην ταινία ο ανταγωνισμός επηρέασε πολύ το μη υγιές παιδί και το οδήγησε σε ακραίες λύσεις "δανεισμού" γονιδίων..

Ν:Μα δεν είχε μόνο να αντιμετωπίσει την τελειότητα του αδερφού του,είχε κ την μεροληψία των γονιών του κ όλης της κοινωνίας.Δηλαδή σε εμάς που υποτίθεται ότι ζούμε σε κάπως πιο νορμάλ κοινωνία μας ΄παίρνει χρόνο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας κ να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε,φαντάσου εκείνους τους ανθρώπους,τους "μη έγκυρους".

Μ: Προφανώς στην κοινωνία που προβάλλεται στην ταινία δε πρόκειται ποτέ να αποδεχτείς ποιός είσαι και τα ελαττώματά σου..Εχεις ελαττώματα??Είσαι φρικιό και δε σε αποδέχονται..Για αυτό στην ταινία οι άνθρωποι-μη τέλειοι καταφεύγουν σε λύσεις όπως να δανείζονται γονίδια από τους "έγκυρους", οι αποκαλούμενοι "δανεισμένες σκάλες"..Διαφορετικά?Περιορίζονται στις "υποτιμητικές" δουλειές, στις κατώτερες κοινωνικά τάξεις. Αν έχεις όνειρα?Δεν νοιάζει κανέναν..Αν δεν έχεις τα τέλεια γονίδια δε σε δέχεται κανείς..Λογοκρισία

Ν:Και φυσικά σε αυτή την κοινωνία το χάσμα είναι αγεφύρωτο.Ακόμα κ αν κοπιάσεις για να ανέβεις στην τάξη των τέλειων δεν έχει καμία σημασία για κανέναν.Γιατί όλα καθορίζονται πλέον απο τη γέννηση σου.Κ τις πληροφορίες αυτές τις γνωρίζουν εκείνοι που διαμορφώνουν τις τάξεις.Κ με ποιο κίνητρο να προσπαθήσεις για την εξέλιξή σου αφού ήδη ξέρεις ότι ανήκεις στους μη τέλειους κ δεν μπορείς να το αλλάξεις με κανέναν τρόπο.Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή της συνέντευξης για μία θέση στην κοινωνία των τέλειων που το μόνο που περιλάμβανε ήταν μία εξέταση αίματος,ένας έλεγχος γονιδίων...

Μ: Χαρακτηριστική, επίσης, σκηνή ήταν όταν ο πρωταγωνιστής-δανεισμένη σκάλα αποκαλύπτεται σε μια κοπέλα, η οποία απομακρύνεται μετά και εκείνος για να της εξηγήσει της λέει : Σε έχουν βάλει όλοι να αναλύεις τόσο τα ελαττώματα των άλλων που στο τέλος κοιτάς μόνο αυτά. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στην ίδια τους τη μοίρα και ψάχνουν τόσο για ψεγάδια που δε κοιτούν τα θετικά στοιχεία.Ποια άλλη σκηνή ήταν ρε που μας άρεσε?

Ν:Εκείνη που κολυμπούσαν στη θάλασσα τα δυο αδέρφια(τέλειος,μη τέλειος) για να δουν ποιος θα απομακρυνθεί πιο πολύ από την ακτή,πράγμα που έκαναν από μικροί κ φυσικά πάντα νικούσε ο τέλειος.Κ τη δεύτερη φορά που ο μη τέλειος καταφέρνει να ξεπεράσει τον αδερφό του μετά απο χρόνια του ομολογεί ότι το κατόρθωσε επειδή "ποτέ δεν κράτησε τίποτα για την επιστροφή".(απίστευτη ατάκα )

Μ: Ήταν ωραίο που έδειξε πως είναι εφικτό κάτι τυχαίο και ατελές να νικήσει το προσχεδιασμένο και τέλειο. Ας αφήσουμε και τίποτα στη μοίρα..Δε χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα από πριν.Αν θα είναι το παιδί έξυπνο, όμορφο, δυνατό και με όλα τα καλά...Στο κάτω κάτω ας προσπαθήσουν και λίγο οι γονείς να διδάξουν στο παιδι τους τις αξίες και μη τα παίρνουν όλα έτοιμα. Δε χρειάζεται να ξέρουμε από πριν πότε θα πεθάνουμε, από τι, τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε γιατί απλά δε θα ζήσουμε τη ζωή μας.Απλά θα περιμένουμε να συμβούν όλα από μόνα τους.

Ν+Μ:Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να γράψουν τίποτα κ οι πιστοί αναγνώστες του blog μας....Τους δώσαμε μία ιδέα περί τίνος πρόκειται η ταινία....

Πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Επέλεξα τον ωραιότερο στίχο από το τραγούδι "Το γράμμα" για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο..Ο τίτλος του τραγουδιού είναι και το θέμα που με απασχολεί...Και για να λέμε και την αλήθεια δεν ήταν δικιά μου ιδέα το θέμα αυτό, αλλά της μαμάς μου.

Πόσο συχνά λαμβάνουμε γράμματα σήμερα?Αλλά πόση χαρά μας δίνουν όταν έρχονται.. Η αίσθηση είναι υπέροχη.Κάποιος σε θυμάται και στο δείχνει αφιερώνοντας χρόνο να καταγράψει αυτά που ήθελε κάποτε ή κάποια στιγμή να σου πει.
Τα γράμματα είναι μοναδική ευκαιρία για τις μεγαλύτερες ομολογίες. Κάποιοι το θεωρούν λάθος να μην κοιτάς τον άλλον κατάματα όταν του μιλάς. Αλλά εγώ νομίζω ότι ο γραπτός λόγος δε συγκρίνεται..Είσαι μόνος σου, εσύ και ο πόνος σου, και διαλέγεις τι και πως θα το γράψεις. Φαντάζεσαι τον άλλον να γελάει όταν διαβάζει κάτι που έγραψες.Εχεις την ευκαιρία να μιλήσεις στον άλλον, χωρίς αυτός να σε διακόψει και ιδιαίτερα αν δε θες να αντικρίσεις την έκφρασή του όταν διαβάζει τα λεγόμενά σου.
Η αντίδραση είναι κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Άλλες φορές την ψάχνουμε και την αναζητούμε στον άλλον για να τον καταλάβουμε και να δούμε αν μας κατάλαβε και αυτός. Άλλες φορές πάλι προσπαθούμε να την αποφύγουμε κατεβάζοντας κάτω τα μάτια μας, στρέφοντας αλλού το πρόσωπό μας ή βάζοντας ένα μεσολαβητή, όπως ένα γράμμα..Πόσες φορές έχουμε πει "αχ πες του το εσύ, εγώ δε μπορώ" ή έχουμε στείλει ένα μήνυμα; Πόσες φορές έχουμε νοιώσει πως όσα και αν σκεφτόμαστε δε μπορούμε να τα πούμε αλλά μπορούμε να τα γράψουμε; Από προσωπικές εμπειρίες μου λέω πως στα γράμματα που παίρνω, όσα και αν είναι αυτά, βλέπω μια πτυχή που δε γνώριζα, μια άποψη που δεν ήξερα, ένα συναίσθημα που δεν είχα αντιληφθεί όσο καιρό μιλάω με αυτά τα άτομα..Αυτή είναι και μία αξία των γραμμάτων.. Στο γραπτό λόγο κυριαρχεί μια εκφραστικότητα, ένα άνοιγμα ψυχής. Δεν αισθάνεσαι ότι εκτείθεσαι κάπου ή δεν επιβάλλεται μετά να το συζητήσεις..Απλά το γράφεις. Δύσκολα ύστερα θα ζητήσεις από τον άλλον να σου αναλύσει αυτά που εγραψε..Ό,τι κατάλαβες κατάλαβες. Και είναι μετά στο χέρι σου αν θα ψάξεις περισσότερο τι εννοούσε. Είναι όπως στην ποίηση. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά αυτά που λένε οι γραμμές ενός ποιήματος. Κανείς μετά δε θα απαιτήσει από τον ποιητή να εξηγήσει τι εννοούσε..
Μακάρι να ήταν περισσότερο τα γράμματα μέρος της ζωής μας..Και ομολογώ πως ούτε εγώ γράφω πια..Αλλά ευτυχώς υπάρχουν άτομα όπως το η μαμά μου και το Κατερινιώ που με θυμούνται κάπου κάπου και χαίρομαι..

Θέλω μόνο να γράψω ένα απόσπασμα από το τελευταίο γράμμα της μητέρας μου που θα σας κλέψει την προσοχή σίγουρα. Δεν είναι ένα απλό γράμμα:
"...Ξέρεις μωρό μου πίστευα πάντα πως τα έργα τέχνης είναι παυσίπονα. Λειτουργούν ως καταλύτες στη ψυχή μας γιατί ομορφαίνουν ό,τι άσχημο μας ενοχλεί. Ένα καλό βιβλίο, ένα ποίημα, ένας πίνακας ένα όμορφο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα, μια ωραία θεατρική παράσταση, ένα ωραίο τραγούδι ή μια μουσική σε παρασέρνουν στον όμορφο κόσμο τους και σε γιατρεύουν από όποια άσχημη διάθεση.Και ακόμα, το πιο σημαντικό, σου επιτρέπουν να αισιοδοξείς, να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Ναι, αυτό είναι το σημαντικότερο στα έργα τέχνης, το να σου επιτρέπουν να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο, ομορφότερο, ουσιαστικότερο απ ' ό,τι βιώνεις στην πραγματικότητα.[...] Αντίδοτο,λοιπόν στην απαισιοδοξία, στη θλίψη, στον πόνο, στη σκληρή πραγματικότητα, στην έλλειψη, στην ασχήμια και σε πολλά άλλα είναι η Τέχνη..Οχι όμως η τέχνη για την τέχνη αλλά η τέχνη για τον άνθρωπο.[..] Γιατί η τέχνη, όπως και τα παρμύθια, αφορούν ένα φανταστικό κόσμο ο οποίος δίνει μια άλλη διάσταση της πραγματικότητας.."

Αυτά τα λόγια δε θα τα άκουγα ποτέ αν δε μου τα έγραφε σε αυτό το γραμματάκι...
Ο,τι θες, αλλά δε μπορείς να πεις επειδή δεν έχεις την ευκαιρία, τουλάχιστον γράψτο.Ακόμα και σε mail, σε μήνυμα, σε blog, σε έκθεση..

Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain

Πρωτον εχω να πω οτι προκειται για μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες...Ομως χωρις να εχω καποιο συγκεκριμενο λογο...Απλα καθε φορα που τη βλεπω,φτιαχνει η διαθεση μου τοσο με τα χρωματα οσο και με την εξυπνη και γλυκια πλοκη οποτε δεν εχω παρα να την λατρευω τοσο πολυ...

Η Αμελι(του Ζαν Πιερ Ζενε η σκηνοθεσια) λοιπον ειναι μια κοπελιτσα,που μεγαλωσε μονο με τον πατερα της και ζει στο Παρισι,εργαζομενη ως σερβιτορα...Εχει μια πολυ αισιοδοξη ματια για τη ζωη και της αρεσουν πολυ οι μικρες απολαυσεις της ζωης,οπως το να βυθίζει τα χέρια της σε σακιά με κόκκους δημητριακών,να σπάει με το πίσω μέρος του κουταλιού της την κρούστα από τα γλυκά και να πετάει βότσαλα στο ποτάμι.Καποια στιγμη ανακαλυπτει στο σπιτι της ενα κουτι με παλια παιχνιδια,και απο τοτε η ζωη της αλλαζει καθως προσπαθωντας να ανακαλυψει τον ιδιοκτητη αυτου του κουτιου...Αρχιζει να βοηθαει τους γυρω της,να σκαρφιζεται τροπους για να τους φτιαξει τη μερα,για να φερει κοντα τον ενα με τον αλλο ακομα και για να τιμωρησει αυτους που το αξιζουν...Χωρις να γινεται αντιληπτη,μεταμορφωνεται στην καλη νεραιδα για τους περισσοτερους ανθρωπους και σε εφιαλτη για καποιους αλλους...Καποια στιγμη,γνωριζει τον Νινο,εναν ανθρωπο που εχει επισης περιεργες συνηθειες:συλλεγει τις αποτυχημενες φωτογραφιες απο τα αυτοματα μηχανηματα.Θα ανακαλυψει οτι ειναι το αλλο της μισο και προσπαθησει να τον πλησιασει μεσα απο ενα παραξενο και τρελο παιχνιδι...Αφου ολα στην τελικη για την Αμελι,και η ιδια η ζωη ακομα,ειναι ενα παιχνιδι...

Η ταινια ειναι πολυ πρωτοτυπη και πολλες μετεπειτα ταινιες την εχουν μιμηθει τοσο στη γρηγορη σκηνοθεσια οσο και σε πολλες σκηνες(πχ τη σκηνη με τις φωτογραφιες στο αυτοματο μηχανημα)...Επισης αυτο το υπεροχο soundrack με το πιανο(απ τις λιγες φορες που ενα soundrack μου εχει αρεσει τοσο πολυ) εχει χρησιμοποιηθει κι αυτο πολυ σε αλλες ταινιες...Το πρωτοτυπο ομως ειναι τοσο ωραιο και διαφορετικο,τοσο ανεμελο που καμια αντιγραφη δε θα το φτασει ποτε....Ολη η ταινια διακατεχεται απο μια χαρα,μια αθωοτητα και φυσικα απο παραλογισμο,χωρις ομως να ειναι υπερβολικος.Ακομη ολοι οι ηρωες ειναι ξεχωριστες προσωπικοτητες,με τις ασχολιες τους και τα παραξενα στοιχεια του χαρακτηρα τους...Τα χρωματα ειναι τοσο ζωντανα και χαρουμενα,τα τοπια της Γαλλιας τοσο μαγευτικα που γεμιζουν την οθονη.Η φωτογραφια της ταινιας ειναι πραγματικα υπεροχη...

Χωρις λοιπον να μας διδασκει εντυπωσιακα πραγματα,η ταινια κραταει το θεατη χαρη στα λιγα αλλα αξιολογα μηνυματα της:οτι οι μικρες απολαυσεις της ζωης δινουν τελικα χαρα σε ολους μας και μας γεμιζουν και επισης οτι πρεπει να βλεπουμε τη ζωη λιγο πιο αναλαφρα και παιχνδιαρικα.Ειναι ενα συγχρονο παραμυθι...Η Αμελι βλεπει τη ζωη σαν μια βολτα σε ενα λουνα παρκ:παμε για να διασκεδασουμε με την ψυχη μας και ολα τα απροοπτα μπορουν να συμβουν.Μεσα απ'αυτη τη ματια της στη ζωη μας κανει να θελουμε να την ακολουθησουμε.Τελος που ξερετε:μπορει να υπαρχει μια καλη νεραιδα και για μας εκει εξω...

Βαμμένο Πέπλο

Το Βαμμένο πέπλο είναι μια καινούρια ταινία, του 2007. Σκηνοθέτης ο Τζον Κάραν και η ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Σόμερσετ Μομ.
Ιστορία η εξής: Η Κίτι-Naomi Wats είναι μία κοπέλα που ζει στο Λονδίνο και αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση γάμου ενός άντρα απλά και μόνο για να μη μείνει στο ράφι και της "φορτώσει" η μάνα της κανένα γαμπρό από προξενιό. Ο άντρας, λοιπόν, που παντρεύεται είναι ο Γουόλτερ-Eduard Norton, ο οποίος δουλεύει ως βακτηριολόγος στη Σανγκάη, όπου και μετακομίζουν με την Κίτι. Εκεί η Κίτι δημιουργεί μία παράνομη σχέση με έναν πρόξενο, την οποία αντιλαμβάνεται ο Γουόλτερ και έτσι βάζει την Κίτι να διαλέξει: να τον ακολουθήσει σε απομακρυσμένο χωριό στα βάθη της Κίνας ή να τον αποχαιρετήσει φορτωμένη με το σκάνδαλο ενός διαζυγίου;Έτσι, όπως είναι αναμενόμενο, τον ακολουθεί σε ένα χωριό, στο οποίο ο Γουόλτερ προσφέρθηκε να πάει να δουλέψει ως γιατρός για να βοηθήσει τους κατοίκους με την επιδημία της χολέρας που έχει κυριεύσει την περιοχή.

Πρόκειται για μια κοινωνική-ρομαντική ταινία, ξεχωριστή από άλλες κοινότυπες ίδιου τύπου. Μα μεταφέρει στο 1920, άλλες εποχές τότε, και σε τοπία της Κίνας που δεν έχουμε συνηθίσει..Αλλη κουλτούρα, άλλοι άνθρωποι, άλλα τοπία, δηλαδή κάτι διαφορετικό και εναλλακτικό.Δεν είναι η κλασσική ταινία εποχής, με το υπέρ-κλασσικό στόρυ και τα κουραστικά πια σκηνικά. Αλλά δεν είναι και καμιά βαθυστόχαστη και βαρύγδουπη ταινία με πολλά νοήματα, αλληγορίες κλπ..

Το μόνο θέμα που έθιξε η ταινία και θα ήθελα να σχολιάσω περαιτέρω είναι το ζήτημα της ευτυχίας-απώλειας. Υπάρχουν φάσεις στη ζωή των ανθρώπων που αισθάνονται απόλυτα ευτυχισμένοι, έχουν βρει αυτό που ζητούνε, απολαμβάνουν τη ζωή τους. Δε χρειάζεται να είναι όλα ροζ, αρμονικά και τέλεια..Απλά ζεις, με όλη τη σημασία της λέξης.Και εκεί που έχεις βρει το νόημα της ζωής και είσαι ήρεμος έρχεται απρόσμενα κάτι που σου χαλάει, σου καταστρέφει τα πάντα..Εκεί νοιώθεις ότι δεν έχει νόημα η ζωή, δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις, νομίζεις ότι ονειρεύσαι και περιμένεις να ξυπνήσεις.Κάπου εκέι νοιώθεις ότι τρελένεσαι. Και όμως, είσαι εκεί και στέκεσαι μπροστά στο γκρεμό του χειρότερου εφιάλτη σου φλερτάροντας με την ιδέα να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Αναρωτιέσαι γιατί σε σένα, γιατί τώρα, γιατί κάποιος σε εκδικείται; Αλλά οι απαντήσεις βρίσκονται κρυμμένες στην χαμένη Ατλαντίδα, εκεί που σίγουρα δε θα τις βρει κανείς. Δεν χρειάζεται τα πράγματα να είναι πάντα τόσο τραγικά. Αρκεί ένα μόνο γεγονός, μία είδηση για να σου χαλάσει την ηρεμία, να σε ξυπνήσει και να σε κάνει να αισθανθείς ότι στη ζωή "δεν είναι όλα ρόδινα". Πάντα θα υπάρχει κάτι να σε απασχολεί, άλλες φορές μικρό και άλλες μεγάλο. Όσες φορές είναι μικρό το αντιλαμβάνεσαι σαν τεράστιο και όταν είναι μεγάλο λησμονείς τις μέρες που ασχολιόσουν με τα μικρά και ασήμαντα.. Το σίγουρο είναι ότι πάντα κάτι θα σε απασχολεί.
Έτσι και στην ταινία δείχνει μια παρόμοια κατάσταση.Στις ταινίες όμως κάνουν ένα flash forward και μας δείχνουν τους ήρωες μετά από χρόνια αναζωογονημένους, ξανά στην πάλη της ζωής, έχοντας ξεπεράσει τα προβλήματά τους.Δεν μας δείχνουν όμως το σημαντικότερο: το πώς ξεπερνούν όλα αυτά, με τι έρχονται αντιμέτωποι για να το κάνουν, ποιο κουμπί πατάν και προχωρούν, και πάνω από όλα πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι;

Ξέρω ότι δεν έγραψα και πολλά για την ταινία αλλά προτίμησα να σας βάλω να σκεφτείτε αυτά που σκεφτόμουν εγώ..Καλή αναζήτηση λοιπόν!

Το αγαπημένο μου θέμα...Ηρωίδες disney!!

Λοιπόν λοιπόν...Πώς μπορεί κανείς να αποστασιοποιηθεί από αυτά που έβλεπε μικρός?Αυτά που βλέπαμε μικροί είναι αυτά που μας επηρεάζουν περισσότερο.Κ προσφατα ανακάλυψα ότι είναι και εμπνευσμένα τα περισσότερα κ ότι έπρεπε να γίνω 17 ή 18 ή 19 για να καταλάβω όλα όσα λένε.Όχι δηλαδή ότι έλεγαν καμία φιλοσοφία,απλά είχαν μερικά καποιες λέξεις που κατάλαβα πρόσφατα!!Αλλα ειχαν πολλες αρετές.Είχαν έξυπνα αστεία,συνήθως ωραία μουσική,ενδιαφέροντες χαρακτήρες...Τέλος παντων,δεν είναι ακριβώς αυτο το θέμα μου.
Πέρσι και φέτος έχουμε καεί με τη Μαιρούλα(κ φαντάζομαι θα καιγόταν κ η Γεωργία μαζί μας αν ήταν εδω..?) με κινούμενα σχέδια,και ιδιαίτερα με ηρωίδες disney(καθώς η Μαίρη μας σαν γνήσιο κοριτσάκι της εποχής εχε άπειρες σχετικές βιντεοκασέτες).Κ επειδή γενικά μας κράζουν ότι βάζουμε μόνο σοβαρές ταινιες στο blog (ονόματα δεν λέμε,υπολήψεις δεν θίγουμε-ακόμα),ιδού σχόλια για light ταινίες.
Κάθε φορά λοιπον που καθόμαστε με τη Μαίρη και άλλες κοπέλες απο δω κ βλέπουμε τις φημισμένες πριγκήπισσες σχολιάζουμε κάθε φορά δύο πράγματα:
Το πρώτο έχει σχέση με το ότι όλες παντρεύονται ή συνάπτουν σχέσεις ανήλικες.Δηλαδή ήμαρτον.Η μεγαλύτερη από όλες ήταν η belle από την πεντάμορφη και το τέρας,η οποία πόσο να ήταν?25?Και ήταν και καλά κ γεροντοκόρη...!Η Άριελ να φανταστείτε από τη μικρή γοργόνα,παντρεύτηκε τον Ερικ στα 16 της!Δηλαδή αν είναι δυναμόν,τι πρότυπα προβαλλουν στα κοριτσάκια που τη βλέπουν?
Και το δεύτερο αξιοσημείωτο που έχουμε αποφασίσει με τη Μαίρη να το εφαρμόσουμε κ εμείς στη καθημερινότητά μας είναι ότι όταν έχουν ένα πρόβλημα το τραγουδούν κ πολλές φορές μαλιστα συμμετέχει κ όλο το χωριο/πόλη/κομπάρσοι!Αν λοιπον πιάνει σε αυτές,γιατί να μην πιάσει και σε μας?Υπάρχει βεβαια ένα προβληματάκι γιατί είμαι κάθε αλλο παρά καλλίφωνη,αλλα δεν πειράζει...Θα το αφήσω σε σενα,Μαίρη...
Είχα κάνει λοιπόν πέρσι ένα gallop σχετικό στο οποίο ψήφιζαν τα καλόπαιδα από εδώ κ είχε top10 ηρωίδων όπως κ ερωτησεις βαθυστόχαστες του τύπου:"ποια είναι η πιο καλοντυμένη?"
Και προσφατα έβγαλα και άλλο αξιόλογο gallop με top10 των "αντρων" disney.(ποσο δημιουργικα μπορει να αξιοποιω το χρονο μου εδω στην ξανθη?!)
Τεσπα,αυτά λοιπον τα ιδιαιτερα επιτυχημενα gallop θα ξαναεμφανίσουμε εδώ στο blog ,κιριλέ,με φωτογραφίες κλπ..Αντε Μιχαλη που δεν με αφηνες να τα ανεβάσω στο blog σου τετοια σοβαρα θεματα...
Αυτα λοιπον...Α!Και κάτι αλλο:για όσους είχαν ψηφίσει τοτε κ δν ψηφίσουν τωρα ένα εχω να πω:αν δν ψηφισετε θα σας ξεμπροστιασω εδω στο blog ποιος ψηφισε τι!