"Ο νους αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες..." Irvin D.Yalom

Και ναι αποφάσισα να σπάσω τη σιωπή και στασιμότητα για την οποία κατηγορούμαστε ανηλεώς και να γράψω για ένα θέμα σίγουρα όχι πρωτότυπο αλλά που τέλος πάντων προέκυψε σαν σκέψη και με προβλημάτισε πρόσφατα.
Γνωστό φαντάζομαι το ρητό "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι".Κατ'εμέ καθόλου αφελές ή και αμφιβόλου ισχύος.Και για να μην παρεξηγηθώ εξηγούμαι: Μακάριος σημαίνει ευτυχισμένος,ήρεμος,γαλήνιος.Όσο λοιπόν απέχει κανείς από το τρυπάκι του να ψάξει,να μάθει,να συνειδητοποιήσει,να δει σίγουρα αισθάνεται ένα είδος ψυχικής ηρεμίας κ μια μορφή ευτυχίας.Γιατί καλώς ή κακώς συδειδητοποιώντας πράγματα κ προσεγγίζοντας έννοιες κ γεγονότα δεν καταλήγει κανείς άμεσα ευτυχισμένος.Και εκεί βρίσκεται το ειρωνικό,το οξύμωρο.Αναπτύσσει κανείς το πνεύμα του,αναζητά,ακούει,βλέπει προκειμένου να επιτύχει μια συνειδητή ευτυχία.Να ξεφύγει από τα χαοτικά σκοτάδια,από συγχίσεις,από πλάνες,ψεύτικες χαρές,επιτηδευμένα λόγια,πλαστές αλήθειες.Κι όμως καταλήγει ευτυχισμένος?Ή μήπως απελπισμένος?Αισιόδοξα σκέφτομαι ότι εν καιρώ ίσως ανακαλύψει την αληθινή ευτυχία,αν υπάρχει τέτοιος ορισμός.Μήπως όμως κάπου υπάρχει ένα σημείο που πρέπει κανείς να σταματήσει να αναζητά και να αναλύει?Διότι η απόσταση ανάμεσα στην απομυθοποίηση και στην μυθοποίηση των πραγμάτων είναι πολύ μικρή,είναι ίσως μια παραπάνω σκέψη...

Οποιος έχει κάτι να πει ας το πει

Ας πούμε για κάποιες ταινίες που είδα πρόσφατα και δίνουν πάτημα για σχόλια (χεχεχε).. Τόσος καιρός πια όλο και κάτι είδαμε δε μείναμε στα ίδια!

Λοιπόν αρχίζω με τον Αντίχριστο του Τρίερ..Δε σχολιάζω ότι η ταινία αφιερώθηκε στον Ταρκόφσκι.Τόσες ωραίες ταινίες έχει κάνει ο Τρίερ αυτή βρήκε να του αφιερώσει του ανθρώπου??Προσωπικά δε μου άρεσε η ταινία, ομολογώ ότι είχε κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά ως εκεί.Να πει και η Νεφέλη παρακαλώ που την είδαμε μαζί και αυτή άντεξε και την είδε ολόκληρη ενώ εγώ στο τελευταίο τέταρτο λύγισα(τςτςτς).

Η επόμενη στη σειρά είναι το νησί των καταραμένων που για πολλούς θεωρείται ότι είχε αμφιλεγόμενο τέλος, ενώ εμένα μου φάνηκε πολύ ξεκάθαρο.Καλή ταινιούλα και ο ΝτιΚάπριο πολύ καλός στον ρόλο του.

The imaginarium of doctor Parnassus- Τerry Gilliam:Δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα ενώ είχε τα φόντα..Κάπου το χάλασε στο τέλος, όχι???Και όπως λέει και ένας φίλος μου δύσκολα μπορούσες να ταυτιστείς με κάποιον..Εμένα βέβαια μου άρεσαν τα σκηνικά και η παραγωγή αλλά στο τέλος έμενες με μια απορία, με ένα κενό να το πω??

Ninth Gate-Roman Polanski: Πολύ καλή ταινία, κλασσικός Τζόνυ Ντεπ θεός, ενδιαφέρουσα πλοκή, νομίζω από τα κλασσικά must see

Τέλος ο Αγγλος ασθενής.Τώρα να πω οτι μου άρεσε ψέματα θα πω..Λίγο βαρετή, με κούρασε. Αξιζε η Binoche, αλλά περίμενα άλλα πράγματα.Μάλλον αυτό φταίει.Οσο πιο πολύ ακούς ότι μια ταινία είναι καλή τόσες περισσότερες απαιτήσεις έχεις και τόσο περισσότερο σε απογοητεύει μετά...

Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη

Μια ημερα μετα τη δολοφονια του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ,το 1968,η Jane Elliot,δασκαλα σε ένα δημοτικο σχολειο μιας μικρης επαρχιακης πολης,οπου κατοικουν μονο λευκοι,πηγαινει να διδαξει.Αισθανεται όμως ότι πρεπει να πει στα παιδια καποια πραγματα για το ρατσισμο,αισθανεται πως δεν πρεπει να αφησει αυτο το περιστατικο να περασει ετσι.Αποφασιζει λοιπον να κανει ένα μικρο «πειραμα».Με το που μπαινει στην ταξη,ανακοινωνει στα παιδια πως για σημερα,οι «καλυτεροι»της ταξης θα είναι τα παιδια με γαλανα ματια .Τα παιδια με τα καστανα ματια δε δικαιουνται επιπλεον ωρα διαλειμματος,απαγορευεται να παιξουν στο προαυλιο και να πινουν νερο από τη βρυση.Για να κανει μαλιστα πιο εντονο το στοιχειο του διαχωρισμου και της διαφορετικοτητας, υποχρεωνει τα παιδια με καστανα ματια να φορανε ένα μπλε κολαρο.Κατα τη διαρκεια του μαθηματος,επαινει σε ότι κανουν τους γαλανοματηδες και απαξιωνει τους καστανοματηδες.Μπορει να ακουγεται απλο και σχετικα αστειο το πειραμα, όπως αποδεικνυεται όμως είναι ευφυεστατο.Η δασκαλα αυτή καταφερνει να δημιουργησει μια μικρογραφια της κοινωνιας μεσα στο μαθημα της και αποδεικνυει πως οι ανθρωποι που ζουν περιθωριοποιημενοι από τους αλλους και που αντιμετωπιζουν συνεχεια την απαξιωση και την περιφρονηση,καταληγουν να γινονται βιαιοι και εριστικοι.Στο πειραμα για παραδειγμα,παιδια τα οποια ηταν πολύ ησυχα,αρχιζουν να χτυπανε τους γαλανοματηδες συμμαθητες τους επειδη τους αποκαλεσαν «καστανοματηδες».Παιδια που παρουσιαζαν υψηλη σχολικη αποδοση,ξαφνικα,επειδη η δασκαλα τους ειπε πως οι καστανοματηδες είναι αχρηστοι και αργοστροφοι,αρχιζουν να δυσκολευονται στο μαθημα. Όπως λεει και η ιδια,ξαφνικα παρατηρησε παιδια να μετατρεπονται σε βιαια οντα και σε μοχθηρους ανθρωπους,επειδη βρεθηκαν ξαφνικα στο περιθωριο.

Την επομένη μέρα το πείραμα επαναλαμβάνεται απ' την αντίστροφη μεριά τώρα: τα κολάρα τα φοράνε οι γαλανομάτηδες και οι καστανοματηδες γίνονται τα αστέρια της ταξης.Και παλι,παρατηρουνται τα ίδια φαινόμενα: η σχολική απόδοση των καστανοματηδων ανεβαίνει και η αυτοπεποίθηση τους το ίδιο μόλις βρεθήκαν ξαφνικά στο επικεντρο,ενώ οι γαλανομάτηδες περιθωριοποιούνται και χλευάζονται από όλους τους υπόλοιπους. Το πείραμα αυτό τελειώνει την επόμενη μερα,όπου τα παιδιά κατανοούν οτι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι δε θα πρέπει να διαχωρίζονται απλώς και μόνο επειδή έχουν άλλο χρώμα ματιών η δέρματος.Είναι μάλιστα συγκλονιστικές οι περιγραφές των παιδιών όταν τα ρωτάνε πως ένιωθαν με το κολάρο: κάποια λένε πως ένιωθαν σαν φυλακισμένα,σαν αλυσοδεμένα ενώ ένα παιδί λέει πως ένιωθε σαν σκύλος που τον είχαν δέσει με ένα λουρί και δεν μπορούσε να κουνηθεί.

Είναι πραγματικά απίστευτο το οτι με ένα τόσο απλό στη σκέψη πείραμα,αποδεικνύεται το πόσο ανόητη είναι η βάση του ρατσισμου,το «θεωρώ κάποιον κατώτερο μου επειδή έχει άλλο χρώμα δέρματος η επειδή γεννήθηκε σε άλλη χώρα.Μόνο όταν μπεις πραγματικά στη θέση του άλλου ή βρεθείς έστω και για μια στιγμή στο περιθωριο,καταλαβαινεις πως αισθάνονται οι άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι μια ζωή να θεωρούνται υποδεέστεροι απλά και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί.Κανείς δε μπορεί να το καταλάβει αυτό παρά μόνο όταν το βιώσει.Μέσα απ΄την ταινια,καταλαβαίνεις πόσο ευκολο είναι να περιθωριοποιήσεις κάποιον,αν πιστεψεις μια αποψη που υπάρχει γι’αυτόν και που την ακολουθει η μαζα,χωρις να σκεφτείς αν αυτό έχει μια βαση η όχι,ή από πού ξεκίνησε ολη αυτή η προκαταληψη η πολλες φορες ποιους εξυπηρετεί αυτο.Γιατι ας μην ξεχνάμε και αυτή τη δυσάρεστη αληθεια,ότι οι προκαταλήψεις υπάρχουν γιατί συμφέρει πολλούς το να υπάρχουν...

Ένα άλλο πραγμα που με εντυπωσιασε,είναι το ποσο σωστη δασκαλα ηταν αυτή η γυναικα και ποσο ενδιαφερεται για το αντικειμενο της. Η Elliot ενσαρκωνει απολυτα το προτυπου του εκπαιδευτικου,κατι που λειπει τοσο πολύ απ’τα δικα μας τα σχολεια.Προσπαθει,μεσα από ασκησεις και πειραματα,να περασει στα παιδια καποια πολύ σημαντικα μηνυματα και πολύ ουσιαστικα για τη ζωη τους.Ετσι θα πρεπε να είναι ενας δασκαλος.Να νοιαζεται για το πώς θα διδαξει τους μαθητες του,πως θα τους κανει ολοκληρωμενες προσωπικοτητες και σωστους ανθρωπους.Οχι απλα να τους λεει 2-3 πραγματα πανω σε ένα αντικειμενο,αλλα να τους κανει να καταλαβαινουν ολη την ουσια.Να ξεπερναει ηθικους φραγμους και να μιλαει ακομα και για πραγματα που θεωρουνται ταμπου,όπως ο ρατσισμος.Δυστυχως λιγοι είναι αυτοι που γινονται δασκαλοι επειδη εχουν ορεξη να διδαξουν και στην ουσια να διαμορφωσουν τα παιδια(ας μην ξεχναμε ποσο σημαντικο είναι το σχολειο και η εκπαιδευση γενικα για έναν ανθρωπο.Απο εκει ξεκινουν όλα…)

To αρχικο ντοκιμαντερ που γυριστηκε από το BBC ονομαζεται A class divided αλλα μπορειτε να το δειτε και στο tvxs.gr μεταφρασμενο….

Nightmare before Christmas

Μιας και ερχονται Χριστουγεννα, ας δουμε μια ταινια στο κλιμα της εποχης,αλλα τελειως διαφορετικη απ'οτι αλλο χριστουγεννιατικο εχουμε δει....Ο αγαπημενος Tim Burton ξαναχτυπα,με μια ιστορια για τα πιο τρομακτικα χριστουγεννα που υπηρξαν ποτε!!! Συνηθως τα Χριστουγεννα ειναι η γιορτη της αγαπης και της χαρας, οπου ολοι εχουν μια χαζοχαρουμενη διαθεση,τα παντα τριγυρω ειναι στολισμενα και γιορτινα.Ολα αυτα μεχρι τη στιγμη που ο αρχηγος την πολης του Halloween, ο σκελετος Jack ,ανακαλυπτει καταλαθος τη μαγευτικη Χριστουγεννουπολη και ενθουσιαζεται τοσο που αποφασιζει να αναλαβει για φετος τη διοργανωση των Χριστουγεννων και να τα κανει οπως δε τα εχουμε δει ποτε!! Βλεπετε εχει πλεον βαρεθει καθε χρονο να τρομαζει,να κυνηγαει τα παιδακια και να σκαρωνει αποκριατικες φαρσες και θελει ενα νεο ξεκινημα στη ζωη του.Το σχεδιο του λοιπον αρχιζει και τα πιο φρικιαστικα Χριστουγεννα ειναι ετοιμα!!! Βοηθεια μας δηλαδη!!Ετοιμαστειτε για πολυ γελιο,καθως εκτυλλισονται κορυφαιες σκηνες στην προσπαθεια του Jack να διδαξει τους ομοιους του το νοημα των Χριστουγεννων,οι οποιοι αδυνατουν να καταλαβουν ποιο το νοημα του να τραγουδας καλαντα η να καρφωνεις μια καλτσα στο τζακι χωρις να εχει μεσα της ενα ποδι τουλαχιστον....

Η ταινια ειναι γυρισμενη με την τεχνικη του stop-motion,δηλαδη οι χαρακτηρες δεν εχουν σχεδιαστει στο χαρτι η σε υπολογιστη,αλλα τα παντα ειναι φτιαγμενα στο χερι.Χρειαστηκαν περιπου 100 τεχνικοι για την ταινια,αφου ολη η ταινια αποτελει ενα μεγαλο κουκλοθεατρο και τα παντα γινονται στο χερι!!!! Το αποτελεσμα παντως ειναι ανεπαναληπτο και τα χρωματα μοναδικα (ειδικα η Χριστουγεννουπολη ειναι απιστευτη!! Μακαρι να ηταν αληθινη...χαχα!!).Επισης τα τραγουδια της ταινιας ειναι πολυ διασκεδαστικα και δημιουργουν ενα εορταστικο κλιμα,που ταιριαζει απολυτα με το πνευμα των Χριστουγεννων (το soundtrack της ταινιας βραβευτηκε και με Grammy)!! Οτι πρεπει λοιπον να δειτε αυτες τις μερες!!! Merry Christmas !!! XO XO XO

"...και που δεν είχες τίποτα δικό σου παρά μονάχα εκείνο που έδινες κι ίσως αυτό που θα δώσεις ακόμη..."

"...Κάθε πράξη έχει ως αποδέκτη τον εαυτό μας,κάθε προσφορά είναι αυτοπροσφορά, κάθε αγάπη είναι αγάπη του ευατού μας. Α υτό που αγαπάτε είναι τα ευχάριστα αισθήματα που αυτή η αγάπη παράγει σε σας.Αγαπάτε τον πόθο, όχι το αντικείμενο του πόθου..."
απόσπασμα από το βιβλίο του Irvin D.Yalom "όταν έκλαψε ο Νietzsche"

Ναι,ναι καλά τα πήγε ο απαισιόδοξος αλλά κατά τα άλλα πολύ συμπαθής φιλόσοφος Νίτσε.Έκανα φιλότιμες προσπάθειες για να αποδείξω ότι κάνει λάθος, ότι είναι θέμα κακής προοπτικής όμως είναι απόλυτα σωστός.Αν το καλοσκεφτείς κάθε μα κάθε μας πράξη,ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τα κίνητρά της, επηρεάζει πρώτα εμάς τους ίδιους.Και πώς μπορεις να τον διαψεύσεις όταν καθένας μας θα έχει νιώσει πόσο όμορφα είναι να εκτιμάς,να συμπαθείς,να ερωτεύεσαι ,να αγαπάς κάποιον.Δεν μπορώ να δεχτώ βέβαια ότι αγαπάμε τον πόθο και όχι το αντικείμενο του πόθου.Πρώτα ενθουσιάζεται κανείς με το ίδιο το άτομο και μετά με τα συναισθήματα που του προκαλεί.Ίσως και αυτά τα δύο να συμβαίνουν παράλληλα,ίσως και να μην συμβαίνουν σε όλες τις περιπτώσεις άλλα νομίζω πως συνήθως συμβαίνει το πρώτο.ΟΜΩΣ ΟΜΩΣ ΟΜΩΣ υπάρχει ένα τεράστιο όμως σε αυτό το συλλογισμό που μου προκαλεί θλίψη και απογοήτευση καθώς συνειδητοποιώ την αλήθεια του.Δεν υπάρχει μόνο η αυτοπροσφορά.Υπάρχει και το κίνητρο.Και είναι πολύ σημαντικός παράγοντας και καθορίζει πολλά.Δηλαδή οκ, κάνω κάτι και γυρίζει σε μένα.Γίνεται όμως συνειδητά ή μήπως ασυναίσθητα?Μήπως απλά συμβαίνει?Όταν ένα άτομο βοηθάει κάποιον αισθάνεται ηθική ικανοποίηση κλπ αλλά εφόσον δεν ξεκινάει να τον βοηθήσει με αυτό το κίνητρο ποιος θα μ πορούσε να τον κατηγορήσει εγωιστή?Και γιατί παρακαλώ να μπούνε στο ίδιο σακί οι καθάρά παρτάκηδες που κινούνται υπολογιστικά σκεφτόμενοι το εγώ τους και όσοι αυθόρμητα αισθάνονται ευτυχία μέσα από την ευτυχία των άλλων χωρίς να τους φθονούν και να τους ανταγωνίζονται και είναι τόσο παλικάρια ώστε προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους (το πόσο συχνά συμβαίνει αυτό είναι άλλη συζήτηση)?Δεν επεκτείνομαι άλλο,περίμένω τις δικές σας σκέψεις.

Υ.Γ:Ουδέποτε υπήρξε νίντζα ο Νίτσε φιλε Μ....