Οποιος έχει κάτι να πει ας το πει

Ας πούμε για κάποιες ταινίες που είδα πρόσφατα και δίνουν πάτημα για σχόλια (χεχεχε).. Τόσος καιρός πια όλο και κάτι είδαμε δε μείναμε στα ίδια!

Λοιπόν αρχίζω με τον Αντίχριστο του Τρίερ..Δε σχολιάζω ότι η ταινία αφιερώθηκε στον Ταρκόφσκι.Τόσες ωραίες ταινίες έχει κάνει ο Τρίερ αυτή βρήκε να του αφιερώσει του ανθρώπου??Προσωπικά δε μου άρεσε η ταινία, ομολογώ ότι είχε κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά ως εκεί.Να πει και η Νεφέλη παρακαλώ που την είδαμε μαζί και αυτή άντεξε και την είδε ολόκληρη ενώ εγώ στο τελευταίο τέταρτο λύγισα(τςτςτς).

Η επόμενη στη σειρά είναι το νησί των καταραμένων που για πολλούς θεωρείται ότι είχε αμφιλεγόμενο τέλος, ενώ εμένα μου φάνηκε πολύ ξεκάθαρο.Καλή ταινιούλα και ο ΝτιΚάπριο πολύ καλός στον ρόλο του.

The imaginarium of doctor Parnassus- Τerry Gilliam:Δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα ενώ είχε τα φόντα..Κάπου το χάλασε στο τέλος, όχι???Και όπως λέει και ένας φίλος μου δύσκολα μπορούσες να ταυτιστείς με κάποιον..Εμένα βέβαια μου άρεσαν τα σκηνικά και η παραγωγή αλλά στο τέλος έμενες με μια απορία, με ένα κενό να το πω??

Ninth Gate-Roman Polanski: Πολύ καλή ταινία, κλασσικός Τζόνυ Ντεπ θεός, ενδιαφέρουσα πλοκή, νομίζω από τα κλασσικά must see

Τέλος ο Αγγλος ασθενής.Τώρα να πω οτι μου άρεσε ψέματα θα πω..Λίγο βαρετή, με κούρασε. Αξιζε η Binoche, αλλά περίμενα άλλα πράγματα.Μάλλον αυτό φταίει.Οσο πιο πολύ ακούς ότι μια ταινία είναι καλή τόσες περισσότερες απαιτήσεις έχεις και τόσο περισσότερο σε απογοητεύει μετά...

Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη

Μια ημερα μετα τη δολοφονια του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ,το 1968,η Jane Elliot,δασκαλα σε ένα δημοτικο σχολειο μιας μικρης επαρχιακης πολης,οπου κατοικουν μονο λευκοι,πηγαινει να διδαξει.Αισθανεται όμως ότι πρεπει να πει στα παιδια καποια πραγματα για το ρατσισμο,αισθανεται πως δεν πρεπει να αφησει αυτο το περιστατικο να περασει ετσι.Αποφασιζει λοιπον να κανει ένα μικρο «πειραμα».Με το που μπαινει στην ταξη,ανακοινωνει στα παιδια πως για σημερα,οι «καλυτεροι»της ταξης θα είναι τα παιδια με γαλανα ματια .Τα παιδια με τα καστανα ματια δε δικαιουνται επιπλεον ωρα διαλειμματος,απαγορευεται να παιξουν στο προαυλιο και να πινουν νερο από τη βρυση.Για να κανει μαλιστα πιο εντονο το στοιχειο του διαχωρισμου και της διαφορετικοτητας, υποχρεωνει τα παιδια με καστανα ματια να φορανε ένα μπλε κολαρο.Κατα τη διαρκεια του μαθηματος,επαινει σε ότι κανουν τους γαλανοματηδες και απαξιωνει τους καστανοματηδες.Μπορει να ακουγεται απλο και σχετικα αστειο το πειραμα, όπως αποδεικνυεται όμως είναι ευφυεστατο.Η δασκαλα αυτή καταφερνει να δημιουργησει μια μικρογραφια της κοινωνιας μεσα στο μαθημα της και αποδεικνυει πως οι ανθρωποι που ζουν περιθωριοποιημενοι από τους αλλους και που αντιμετωπιζουν συνεχεια την απαξιωση και την περιφρονηση,καταληγουν να γινονται βιαιοι και εριστικοι.Στο πειραμα για παραδειγμα,παιδια τα οποια ηταν πολύ ησυχα,αρχιζουν να χτυπανε τους γαλανοματηδες συμμαθητες τους επειδη τους αποκαλεσαν «καστανοματηδες».Παιδια που παρουσιαζαν υψηλη σχολικη αποδοση,ξαφνικα,επειδη η δασκαλα τους ειπε πως οι καστανοματηδες είναι αχρηστοι και αργοστροφοι,αρχιζουν να δυσκολευονται στο μαθημα. Όπως λεει και η ιδια,ξαφνικα παρατηρησε παιδια να μετατρεπονται σε βιαια οντα και σε μοχθηρους ανθρωπους,επειδη βρεθηκαν ξαφνικα στο περιθωριο.

Την επομένη μέρα το πείραμα επαναλαμβάνεται απ' την αντίστροφη μεριά τώρα: τα κολάρα τα φοράνε οι γαλανομάτηδες και οι καστανοματηδες γίνονται τα αστέρια της ταξης.Και παλι,παρατηρουνται τα ίδια φαινόμενα: η σχολική απόδοση των καστανοματηδων ανεβαίνει και η αυτοπεποίθηση τους το ίδιο μόλις βρεθήκαν ξαφνικά στο επικεντρο,ενώ οι γαλανομάτηδες περιθωριοποιούνται και χλευάζονται από όλους τους υπόλοιπους. Το πείραμα αυτό τελειώνει την επόμενη μερα,όπου τα παιδιά κατανοούν οτι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι δε θα πρέπει να διαχωρίζονται απλώς και μόνο επειδή έχουν άλλο χρώμα ματιών η δέρματος.Είναι μάλιστα συγκλονιστικές οι περιγραφές των παιδιών όταν τα ρωτάνε πως ένιωθαν με το κολάρο: κάποια λένε πως ένιωθαν σαν φυλακισμένα,σαν αλυσοδεμένα ενώ ένα παιδί λέει πως ένιωθε σαν σκύλος που τον είχαν δέσει με ένα λουρί και δεν μπορούσε να κουνηθεί.

Είναι πραγματικά απίστευτο το οτι με ένα τόσο απλό στη σκέψη πείραμα,αποδεικνύεται το πόσο ανόητη είναι η βάση του ρατσισμου,το «θεωρώ κάποιον κατώτερο μου επειδή έχει άλλο χρώμα δέρματος η επειδή γεννήθηκε σε άλλη χώρα.Μόνο όταν μπεις πραγματικά στη θέση του άλλου ή βρεθείς έστω και για μια στιγμή στο περιθωριο,καταλαβαινεις πως αισθάνονται οι άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι μια ζωή να θεωρούνται υποδεέστεροι απλά και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί.Κανείς δε μπορεί να το καταλάβει αυτό παρά μόνο όταν το βιώσει.Μέσα απ΄την ταινια,καταλαβαίνεις πόσο ευκολο είναι να περιθωριοποιήσεις κάποιον,αν πιστεψεις μια αποψη που υπάρχει γι’αυτόν και που την ακολουθει η μαζα,χωρις να σκεφτείς αν αυτό έχει μια βαση η όχι,ή από πού ξεκίνησε ολη αυτή η προκαταληψη η πολλες φορες ποιους εξυπηρετεί αυτο.Γιατι ας μην ξεχνάμε και αυτή τη δυσάρεστη αληθεια,ότι οι προκαταλήψεις υπάρχουν γιατί συμφέρει πολλούς το να υπάρχουν...

Ένα άλλο πραγμα που με εντυπωσιασε,είναι το ποσο σωστη δασκαλα ηταν αυτή η γυναικα και ποσο ενδιαφερεται για το αντικειμενο της. Η Elliot ενσαρκωνει απολυτα το προτυπου του εκπαιδευτικου,κατι που λειπει τοσο πολύ απ’τα δικα μας τα σχολεια.Προσπαθει,μεσα από ασκησεις και πειραματα,να περασει στα παιδια καποια πολύ σημαντικα μηνυματα και πολύ ουσιαστικα για τη ζωη τους.Ετσι θα πρεπε να είναι ενας δασκαλος.Να νοιαζεται για το πώς θα διδαξει τους μαθητες του,πως θα τους κανει ολοκληρωμενες προσωπικοτητες και σωστους ανθρωπους.Οχι απλα να τους λεει 2-3 πραγματα πανω σε ένα αντικειμενο,αλλα να τους κανει να καταλαβαινουν ολη την ουσια.Να ξεπερναει ηθικους φραγμους και να μιλαει ακομα και για πραγματα που θεωρουνται ταμπου,όπως ο ρατσισμος.Δυστυχως λιγοι είναι αυτοι που γινονται δασκαλοι επειδη εχουν ορεξη να διδαξουν και στην ουσια να διαμορφωσουν τα παιδια(ας μην ξεχναμε ποσο σημαντικο είναι το σχολειο και η εκπαιδευση γενικα για έναν ανθρωπο.Απο εκει ξεκινουν όλα…)

To αρχικο ντοκιμαντερ που γυριστηκε από το BBC ονομαζεται A class divided αλλα μπορειτε να το δειτε και στο tvxs.gr μεταφρασμενο….

Nightmare before Christmas

Μιας και ερχονται Χριστουγεννα, ας δουμε μια ταινια στο κλιμα της εποχης,αλλα τελειως διαφορετικη απ'οτι αλλο χριστουγεννιατικο εχουμε δει....Ο αγαπημενος Tim Burton ξαναχτυπα,με μια ιστορια για τα πιο τρομακτικα χριστουγεννα που υπηρξαν ποτε!!! Συνηθως τα Χριστουγεννα ειναι η γιορτη της αγαπης και της χαρας, οπου ολοι εχουν μια χαζοχαρουμενη διαθεση,τα παντα τριγυρω ειναι στολισμενα και γιορτινα.Ολα αυτα μεχρι τη στιγμη που ο αρχηγος την πολης του Halloween, ο σκελετος Jack ,ανακαλυπτει καταλαθος τη μαγευτικη Χριστουγεννουπολη και ενθουσιαζεται τοσο που αποφασιζει να αναλαβει για φετος τη διοργανωση των Χριστουγεννων και να τα κανει οπως δε τα εχουμε δει ποτε!! Βλεπετε εχει πλεον βαρεθει καθε χρονο να τρομαζει,να κυνηγαει τα παιδακια και να σκαρωνει αποκριατικες φαρσες και θελει ενα νεο ξεκινημα στη ζωη του.Το σχεδιο του λοιπον αρχιζει και τα πιο φρικιαστικα Χριστουγεννα ειναι ετοιμα!!! Βοηθεια μας δηλαδη!!Ετοιμαστειτε για πολυ γελιο,καθως εκτυλλισονται κορυφαιες σκηνες στην προσπαθεια του Jack να διδαξει τους ομοιους του το νοημα των Χριστουγεννων,οι οποιοι αδυνατουν να καταλαβουν ποιο το νοημα του να τραγουδας καλαντα η να καρφωνεις μια καλτσα στο τζακι χωρις να εχει μεσα της ενα ποδι τουλαχιστον....

Η ταινια ειναι γυρισμενη με την τεχνικη του stop-motion,δηλαδη οι χαρακτηρες δεν εχουν σχεδιαστει στο χαρτι η σε υπολογιστη,αλλα τα παντα ειναι φτιαγμενα στο χερι.Χρειαστηκαν περιπου 100 τεχνικοι για την ταινια,αφου ολη η ταινια αποτελει ενα μεγαλο κουκλοθεατρο και τα παντα γινονται στο χερι!!!! Το αποτελεσμα παντως ειναι ανεπαναληπτο και τα χρωματα μοναδικα (ειδικα η Χριστουγεννουπολη ειναι απιστευτη!! Μακαρι να ηταν αληθινη...χαχα!!).Επισης τα τραγουδια της ταινιας ειναι πολυ διασκεδαστικα και δημιουργουν ενα εορταστικο κλιμα,που ταιριαζει απολυτα με το πνευμα των Χριστουγεννων (το soundtrack της ταινιας βραβευτηκε και με Grammy)!! Οτι πρεπει λοιπον να δειτε αυτες τις μερες!!! Merry Christmas !!! XO XO XO

Νεες Ταινιες (part one)

Για να δουμε τι μας περιμενει και φετος....Πολλες ταινιες εχουν βγει ηδη στο σινεμα,αλλες τις περιμενουμε πως και πως και αλλες εχουν ηδη προκαλεσει πριν καλα καλα προβληθουν...Λοιποοον:

~Ραγισμενες Αγκαλιες -Βroken Empraces (Πεδρο Αλμοδοβαρ)

Η πολυαναμενομενη ταινια του λατρεμενου Αλμοδοβαρ με την Πενελοπε Κρουζ (μα ποια αλλη!) στον πρωταγωνιστικο ρολο.

Ένας άντρας γράφει, ζει και αγαπάει μέσα στο σκοτάδι. Ήταν το θύμα ενός μοιραίου αυτοκινητικού δυστυχήματος δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα, στο οποίο δεν έχασε απλά την όρασή του, αλλά και τη γυναίκα της ζωής του. Ένα βράδυ ξεκινάει να αφηγείται την οδυνηρή αυτή ιστορία, μια ιστορία συγκινητική και τραγική. Μια ιστορία που μπορεί να αποτυπωθεί με τη φωτογραφία δύο ερωτευμένων ανθρώπων που αγκαλιάζονται και που κάποιος έχει σκίσει σε χίλια κομμάτια.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ γράφει και σκηνοθετεί μια ιστορία για τον θάνατο, τη ζήλια και την προδοσία. Το “Broken Embraces” συμπεριλήφθηκε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Κανών.

*παιζεται ηδη στο σινεμα

~H Aλικη στη χωρα των θαυματων (Tim Burton)

Η Walt Disney Pictures και ο πρωτοποριακός σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον επιστρέφουν με μια επική φανταστική περιπέτεια σε 3D. ‘H AΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ’ είναι μια μαγική και ευφάνταστη ανατροπή μιας από τις πιο πολυδιαβασμένες και αγαπημένες ιστορίες όλων των εποχών. Ο Τζόνι Ντεπ υποδύεται τον Τρελο-Καπελά και η Μία Γουασικόβσκα είναι η 19χρονη πια Αλίκη που επιστρέφει στον παιχνιδιάρικο κόσμο που είχε πρωτοαντικρύσει όταν ήταν πολύ μικρή, για να ξανασυναντήσει τους παιδικούς της φίλους: τον Λευκό Κούνελο, τη Γάτα του Τσέσαϊρ, τους Τουιντλντί και Τουιντλντάμ, τον Τυφλοπόντικα, τον Μεταξοσκώληκα και φυσικά τον Τρελ-Καπελά. Η Αλίκη βάζει πλώρη για ένα φανταστικό ταξίδι με προορισμό να βρει το αληθινό πεπρωμένο της και να τερματίσει την κυριαρχία του τρόμου που επιβάλει η Κόκκινη Βασίλισσα. Το πολλών αστέρων καστ επίσης περιλαμβάνει την Αν Χάθαγουεϊ, την Ελένα Μπόναμ Κάρτερ και τον Κρίσπιν Γκλόβερ.

* περιμενουμε μεχρι το 2010

~Αντιχριστος (Λαρς Φον Τριερ)

Η πιο πολυσυζητημενη και προκλητικη ταινια του φετινου χειμωνα...Ο Λαρς Φον Τριερ αφιερωνει την ταινια στον μεντορα του,τον Αντρει Ταρκοφσκι και δηλωσε πως επασχε απο καταθλιψη οταν εγραφε την ταινια και πιστευε πως δε θα ξαναδουλεψει ποτε...Η προβολη της στο φεστιβαλ των Καννων συνοδευτηκε με διαμαρτυριες για τις σοκαριστικες σκηνες (οπως μια κλειτοριδεκτομη με ψαλιδι!) και αποχωρησεις θεατων απ'την αιθουσα.Εχει πραγματικα κατι να πει ο ποιητης ή ολη αυτη η προκληση ειναι απλως και μονο για να πουλησει η ταινια; Περιμενουμε να δουμε...

Ένας ψυχαναλυτής και η σύζυγός του, οι οποίοι έχουν χάσει πρόσφατα τον μικρό τους γιο, προσπαθούν να ξεπεράσουν τη θλίψη και τα προσωπικά τους τραύματα. Καταφεύγουν στην Εδέμ, μια απομονωμένη καλύβα μέσα στο δάσος, όπου πρέπει πλέον να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον κι ο καθένας τον εαυτό του.

* παιζεται ηδη

~Micmacs a tire-larigot (Jean-Pierre Jeunet)

Ο αγαπημενος σκηνοθετης που δημιουργει ονειρικους κοσμους και ξεχωριστους ηρωες επιστρεφει μετα απο 5 χρονια απουσιας με μια μαυρη κωμωδια.Η εκκεντρική ταινια που συνέγραψε ο ίδιος παρέα με τον συνήθη πια ύποπτο Guillaume Laurant, πραγματεύεται την ιστορία μιας παρέας που αποφασίζει να καταστρέψει δύο μεγαλέμπορους όπλων καταστρώνοντας ένα πολύπλοκο όσο και πρωτότυπο σχέδιο. Το σατιρικό και έμμεσο λοιπόν, σχόλιο στη διεθνή σαρκοβόρα μηχανή του παγκόσμιου εμπορίου όπλων θα κληθούν να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη οι ηθοποιοί Danny Boon, Dominique Pinon και Regis Romel.

* περιμενουμε μεχρι το 2010

~Toy Story 3

Η 3η ταινία του Toy Story έρχεται σε λίγο καιρό σε 3D μορφή και το πρώτο trailer βγήκε ήδη. Οι εντυπώσεις ειναι ανάμεικτες, καποιοι ενθουσιάστηκαν ενώ κάποιοι λένε οτι δεν χρειαζόταν ένα 3ο μέρος αυτής της ταινίας. Οι αγαπημενοι μας ηρωες επιστρεφουν και τους βρισκουμε παρατημενους σε ενα κεντρο φροντιδας αοφυ ο ιδιοκτητης τους Αντι μεγαλωσε και παει στο κολεγιο (ποτε περασαν τοσα χρονια ρε παιδια;;;;)

* περιμενουμε μεχρι το 2010

~ Eτσι πηραμε το Woodstock-Taking Woodstock (Ang Lee)

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, περιγράφει την αληθινή ιστορία του Eλιοτ Τίμπερ, ενός διακοσμητή από το Γκρίνουιτς Βίλατζ του οποίου οι γονείς ήταν ιδιοκτήτες ενός μικρού πανδοχείου και κατείχαν επίσης τη μοναδική άδεια διεξαγωγής φεστιβάλ στην κωμόπολη Μπέθελ της Νέας Υόρκης, η οποία βρισκόταν σχεδόν δίπλα στην περιοχή Γούντστοκ. Ολα τα κτίρια και οι εκτάσεις της οικογένειας προσφέρθηκαν εθελοντικά στους οργανωτές του φεστιβάλ και χρησιμοποιήθηκαν σαν αρχηγείο του γεγονότος που όλοι πίστευαν πως θα άλλαζε τον κόσμο τότε. Ο Ανγκ Λι εντυπωσιάζει για μία ακόμα φορά με την ποικιλία της θεματολογίας των ταινιών του. Το "Τaking Woodstock" συμμετειχε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Καννών και απεικονιζει την ιστορια πισω απο το μεγαλυτερο φεστιβαλ μουσικης που καθορισε μια ολοκληρη γενια...

*παιζεται ηδη

Truman show

Ε κλασσικά η ανάρτηση έχει θέμα ταινία..
Ναι για το truman show μιλάω που μόλις είδα (ναι το ξέρω άργησα λίγο).
Δε θα γράψω πολλά!Αλλά θέλω να μάθω αν συμμερίζεται κανείς την άποψή μου ότι είναι μια πολύ καλή ταινία! Ομολογώ ότι την περίμενα κατώτερη και χειρότερη, αλλά παραδόξως με καθήλωσε. Εντάξει δεν είναι και καμιά βαριά κοινωνική αλλά είχε πολλά να δώσει.
Πραγματικά δε ξέρω γιατί με έχει ενθουσιάσει τόσο..Αλλά τόσο καιρό, όταν τύχει να δω μια ταίνία πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει συνέχεια πόση ώρα μένει για να τελειώσει. Σε αυτή δε κοίταξα ούτε μια φορά!
Anyway όποιος την έχει δει ή ξέρει περί τίνος πρόκειται καλείται να συμμετέχει στη συζήτηση!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το θέμα που πραγματεύεται είναι επίκαιρο και ως προς συζήτηση
Περιμένωωωωω

Τhe wind that shakes the barley(ο άνεμος χορεύει το κριθάρι)

σκηνοθέτης:Ken Loach


σεναριογράφος(γιατί πολύ υποτιμάται ο ρόλος του σεναριογράφου και το θεωρώ λάθος):Paul Laverty

Η ταινιά αναφέρεται στον πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Ιρλανδίας κάπου γύρω στο 1916.Αιτία του πολέμου είναι το γεγονός ότι η Αγγλία αυθαίρετα θεωρεί το ιρλανδικό έδαφος κτήση της και η Ιρλανδία φυσικά μάχεται για την ανεξαρτησία της.


Θ α γράψω σκόρπιες σκέψεις σχετικά με το τι μου άρεσε στην ταινία,την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα,για να μη μου βγει πάλι κανά σεντόνι....


Καταρχάς βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τον τίτλο και τον τρόπο που συνδέεται με την ταινία μέσα από ένα παραδοσιακό ιρλανδικό τραγούδι που ακούγεται στην ταινία όταν κηδεύεται ένας Ιρλανδός αγωνιστης.Είχαμε και μια συζήτηση με τη Μαίρη αν εννοεί ότι ο άνεμος χορεύει με το κριθάρι η ο ίδιος χορεύει το κριθάρι(στη δεύτερη περίπτωση ο άνεμος έχει πιο κυρίαρχο ρόλο).


Μου άρεσε επίσης η αντίθεση που γινόταν στις σκηνές της μάχης ανάμεσα στα καταπράσινα ιρλανδικά λιβάδια που με γέμιζαν με κάτι θετικό,όμορφο,αισιόδοξο και τη φρίκη του πολέμου,την ασχήμια,τη μαυρίλα.


Όπως και σε άλλες ταινίες έτσι κ σε αυτήν εκτίμησα την επιλογή του σκηνοθέτη να κρατήσει μια ρεαλιστική στάση απέναντι στον πόλεμο αυτό-ίσως υποκειμενική;-δεν ξέρω.Πάντως δεν υπηρχαν ωραιοποιήσεις που συνήθως καταστρέφουν την ένταση των σκηνων.Προέβαλε τη διαφθορά των αγωνιστων ,την αλλοτρίωση του χαρακτήρα τους στη διάρκεια του πολέμου καθώς αναγκάζονταν να κάνουν πράγματα φρικτά ακόμα και σε συμπατριώτες τους,τη βία,το ξεπούλημα του μισού ιρλανδικού στρατού στους όρους "εκεχειρίας" που αποφάσισε η Αγγλία διατηρώντας την ισορροπία,χωρις να αφήνει την ταινία να γέρνει προς μια κατεύθυνση.


Όσο για το τέλος,το βρήκα αρκετά εμπνευσμένο και μου άρεσε το γεγονός ότι αποδείκνυε την εφημερότητα των πραγμάτων και που ήταν ειρωνικό και ταίριαζε απόλυτα από αυτή την άποψη με την υπόλοιπη τανία.


Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω,μόνο να γράψω και ένα αρητικό ότι δεν είχαν καλό φωτισμο αρκετές σκηνές με αποτέλεσμα να δυσκολεύεσαι να ξεχωρίζεις ποιοι ήρωες συμμετείχαν.Και δεν νομίζω ότι εξυπηρετούσε κάτι στις σκηνές αυτές η τεχνική....Εκνευριστικοοοοο!

Das Experiment

Πραγματικα γεγονοτα:

Το 1971,στο πανεπιστημιο Στανφορντ,ο καθηγητης ψυχολογιας Philip Zimbardo αποφασιζει να κανει ενα πειραμα για να μελετησει την ανθρωπινη συμπεριφορα μεσα στη φυλακη.Επιλεγονται 20 φοιτητες-αφου τους εγιναν τεστ οτι ειναι υγιεις και σωματικα και ψυχικα- και μετα απο κληρωση καποιοι αναλαμβανουν το ρολο κρατουμενων και οι υπολοιποι το ρολο των δεσμοφυλακων.Το πειραμα εγινε σε πραγματικες συνθηκες φυλακης,με πραγματικα κελια ενω οι δεσμοφυλακες ειχαν κανονικο εξοπλισμο,με γκλομπ και αεροβολα οπλα.Οι δεσμοφυλακες οριζουν κανονες και το πειραμα ξεκιναει.Δυστυχως,μετα απο 6 μερες το πειραμα σταματαει(ενω η προγραμματισμενη διαρκεια του ηταν 2 βδομαδες) καθως παρατηρηθηκαν φαινομενα βιας και σαδισμου προς τους φυλακισμενους (δε τους αφηναν να κοιμουνται σε στρωματα,τους εγδυναν και τους εξευτελιζαν,τους χτυπουσαν). Δυο φοιτητες μαλιστα,μη μπορωντας την πιεση ειχαν αποχωρησει απο το πειραμα και ενας αλλος νοσηλευτηκε στο νοσοκομειο με ψυχολογικα προβληματα.Το πειραμα τελειωσε νωρις και μαλιστα κριθηκε ανηθικο και αντιεπιστημονικο,γιατι οι φοιτητες ειχαν παρει πολυ σοβαρα το "ρολο" τους και μαλιστα ειχαν αναπτυξει βιαιες τασεις που δεν ειχαν πριν.Οπως παρατηρηθηκε,οι περισσοτεροι δεσμοφυλακες "στεναχωρηθηκαν" που τελειωσε το πειραμα νωριτερα ενω το 1/3 περιπου,ανεπτυξε "γνησιες σαδιστικες τασεις".

Η ταινια:

Η ταινια λοιπον,ειναι βασισμενη σε αυτο το γεγονος,λιγο παραλλαγμενο βεβαια.Το πειραμα γινεται με χρηματικο επαθλο 4000 δολλαρια και παρακολουθειτε απο τους υπευθυνους 24 ωρες το 24ωρο.Ενω ομως ξεκιναει χαλαρα και σαν παιχνιδι απο ολους,γρηγορα χανεται η αισθηση της πραγματικοτητας και ολοι μπαινουν στην ψυχολογια των "ρολων" τους.Οι δεσμοφυλακες αρχιζουν να φερονται βιαια στους κρατουμενους για να τους ταπεινωσουν και να δειξουν ποιος εχει το πανω χερι.Φτανουν σε σημειο μαλιστα να δειρουν και να φυλακισουν εναν "δικο τους",γιατι προσπαθησε να βοηθησε εναν κρατουμενο να επικοινωνησει με τον εξω κοσμο και συλλαμβανουν και μια υπευθυνη του πειραματος,η οποια βλεποντας οτι η κατασταση ειχε ξεφυγει απο τη 2η μερα κιολας,ηθελε να βαλει ενα τελος.Εχουν ξεχασει πλεον οτι ολα ειναι μερος πειραματος και εχουν μπει τελειως σε αλλη ψυχολογια.Οι κρατουμενοι μαλιστα αρχιζουν να φοβουνται πραγματικα τους φυλακες,να παθαινουν κρισεις πανικου ενω καποιοι προσπαθουν ανεπιτυχως να φυγουν απο το πειραμα.Η κατασταση βγαινει εκτος ελεγχου και πια φαινεται οτι τιποτα δε μπορει να τη σταματησει,ουτε καν οι υπεθυνοι που παρακολουθουν αμετοχοι το πειραμα να διαλυεται μπροστα στα ματια τους.Ολα τα ανθρωπινα δικαιωματα καταπατουνται και καθε ιχνος ηθικης και αξιοπρεπειας χανεται μεσα σε δευτερολεπτα.Συγκλονιστικος ο πρωταγωνιστης,ο ταξιτζης-"κρατουμενος" Ταρεκ,ο οποιος προσπαθει να πεισει τον εαυτο του οτι ολα ειναι ενα πειραμα,αλλα δε μπορει να το καταφερει και συνεχιζει να αντιδρα οπως καθε κρατουμενος θα αντιδρουσε δεχομενος τετοια βια.Οι συμμετεχοντες μαλιστα εχουν μπει τοσο πολυ μεσα στο "ρολο" τους που οταν η υπευθυνη του πειραματος τους εξηγει οτι ολα ειναι ενα παιχνιδι,το οποιο μπορει να σταματησει ανα πασα στιγμη,κανενας δε την καταλαβαινει και συνεχιζουν να φερονται ολοι σαν να ηταν ολα πραγματικοτητα,στρεφομενοι μαλιστα και εναντιον της.Το συγκεκριμενο πειραμα ομως ληγει με πολυ πιο βιαιο τροπο απ'οτι το πραγματικο....



Μια πολυ ενδιαφερουσα ταινια,αφου δειχνει τις προεκτασεις που μπορει να παρει ενα οποιοδηποτε ψυχολογικο πειραμα.Μπορει στην αρχη να ξεκινησει με διαθεση παιχνιδιου,αλλα πολλες φορες καταληγει πολου ασχημα,με θυματα τους ιδιους τους συμμετεχοντες.Ο ανθρωπος αναπτυσσει αλλα ενστικτα και αλλες συμπεριφορες οταν στερειται η ελευθερια του ή παρακολουθειται 24 ωρες το 24ωρο(καλη ωρα οπως γινεται με τα ριαλιτι τυπου Big Brother κλπ).Προσαρμοζεται σε οποιες συνθηκες τον βαλεις να ζησει και μαθαινει να επιβιωνει συμφωνα μ'αυτες.Βλεπουμε οτι πλεον οι ανθρωποι εχουν ξεχασει την πραγματικη τους ζωη και εχουν ταυτιστει με τους ρολους τους: οι μεν φυλακες εχουν ενθουσιαστει με την εξουσια που εχουν και χρησιμοποιουν βια για να επιβληθουν,αδιαφορωντας για το αν ξεπερνουν τα ορια και οι δε κρατουμενοι ενω αρχικα κοροιδευουν τους φυλακες,αρνουνται να υπακουσουν σε κανονες και το διασκεδαζουν,τελικα καταληγουν να τους φοβουνται,να τους υπακουουν τυφλα και να τρελαινονται απο ολη τη ψυχολογικη πιεση.Η ταινια μαλιστα σχολιαζει εμμεσα και το ναζιστικο καθεστως,που χρησιμοποιουσε παρομοιες τακτικες για να φοβιζει το λαο και να τον κρατα σε καταστολη...


Σκηνοθετης ο Ολιβιε Χερσμπιγκελ (η ταινια ειναι γερμανικη) ενω αν θελετε να μαθετε περισσοτερ για το πραγματικο πειραμα μπειτε εδω http://en.wikipedia.org/wiki/Stanford_prison_experiment......

Σας θυμιζει κατι ;

Ολες οι ταινιες λιγο πολυ λεμε οτι ειναι επικαιρες,για πολλους λογους η καθε μια...Αλλα πραγματικα ετυχε αυτες τις μερες,που συμβαινουν και ολα αυτα τα γεγονοτα εδω περα και εχει δημιουργηθει ενα χαος,να δω το V for Vendetta,που πραγματικα πιο επικαιρο δε θα μπορουσε να ειναι.Διαβολικα επικαιρο θα ελεγα....

Η ταινια ειναι των αδελφων Γουακοφσκι,που μετα το πανεξυπνο Ματριξ εκαναν παλι το θαυμα τους,και βασιζετε στο ομωνυμο κομικ του Αλαν Μουρ(που δυστυχως κυκλοφορει μονο στα Αγγλικα αλλα να η ευκαιρια να τα ξεσκονισουμε και λιγο).Το 2015 λοιπον,στο κοντινο μας μελλον,η Αγγλια βρισκεται σε καθεστως δικτατοριας-με πολλα κοινα στοιχεια και με το ναζισμο-με ολα τα παρελκομενα οπως τρομερη παραπληροφορηση απο τα ΜΜΕ,λογοκρισια παντου(ακομα και στο διαδικτυο),ανελευθερια,απαγορευση κυκλοφοριας στους πολιτες,μαυρη λιστα με απαγορευμενα τραγουδια η εργα τεχνης και φυσικα τους απαραιτητους καταδοτες,αστυνομικους δηλαδη που ειναι υποχρεωμενοι να συλλαμβανουν οποιον θεωρουν εχθρο του κρατους η επικινδυνο γενικως...Μεσα σ'αυτο το κλιμα τρομου και διαφθορας,οπου η κυβερνηση κοροιδευει τους πολιτες και παιζει παιχνιδια εις βαρος τους,ενας μασκοφορος επαναστατης,ο V προσπαθει να τα ανατρεψει ολα...Θελοντας να δειξει την οργη και την αντιδραση του απεναντι στο καθεστως που επικρατει,επιλεγει την 5η Νοεμβριου(ημερα που το 1605 ο αντιεξουσιαστης Guy Fawkes απαγχονιστηκε γιατι επιχειρησε να ανατιναξει το κοινοβουλιο αντιδρωντας στη μοναρχια του Ιακωβου Ι')να ανατιναξει ενα κεντρικο κτιριο της πολης.Η κυβερνηση φυσικα κουκουλωνει το γεγονος αλλα απο κει και επειτα ξεκιναει το μεγαλο σχεδιο του,για ανατροπη της αλλα και για την προσωπικη εκδικηση του...




Αντιπροσωπευοντας οχι εναν ανθρωπο αλλα μια ολοκληρη ιδεα, ο V στηνει το παιχνιδι του,δολοφονωντας μεθοδικα ατομα υπευθυνα για την πολιτικη κατασταση της χωρας και ταυτοχρονα προσπαθει να παρει με το μερος του και την κοινη γνωμη,ωστε ολοι να ξεσηκωθουν με ενα κοινο στοχο...Συμμαχος αυτου του ιδεολογου "τρομοκρατη",μια κοπελα,η Ιβι.Η Ιβι στην αρχη ειναι τελειως αντιθετη στην ιδεα της αναρχιας και γενικως σε ολο το σχεδιο του V αλλα οταν κατανοει την ολη ιδεα πισω απο αυτα και το σκοπο τους,γινεται και αυτη συνεργατης του.Χαρακτηριστικος ενας διαλογος τους οπου ο V λεει οτι "δε θα πρεπει να φοβαται ο λαος την κυβερνηση αλλα η κυβερνηση το λαο" και η Ιβι αντιτειθεται λεγοντας οτι δε γινεται αυτο να επιτευχθει καιγοντας κτιρια...Ο V ομως απανταει οτι "ενα κτιριο ειναι ενα συμβολο,οπως και η ανατιναξη του.Οι ανθρωποι δινουν αξια στα συμβολα.Απο μονο του ενα συμβολο ειναι κενο,αλλα με τη συμμετοχη πολλων,η ανατιναξη του αλλαζει τον κοσμο".Το θεμα των καταστροφων συζητηθηκε παρα πολυ αυτες τις μερες με ολα τα επεισοδια που γιναν,και το κατα ποσο εχουν οντως ενα νοημα και αντιπροσωπευουν κατι ή γινονται απλα για να γινουν.Μεγαλη συζητηση που δεν ειναι αν αρχισω να αναλυω δε θα τελειωσω ουτε αυριο...Στην ταινια παντως βλεπουμε οτι εχουν ενα σκοπο και θελω να πιστευω οτι ειχαν και αποτελεσμα...


Επισης μια αλλη χαρακτηριστικη για τις μερες μας σκηνη ειναι η κορυφαια σκηνη του ντομινο(για οσους εχουν δει).Το βιντεακι το εβαλα απο κατω,αξιζει πραγματικα να το δειτε γιατι θα κανετε τοσους παραλληλισμους και θα τρομαξετε και οι ιδιοι απο τις συμπτωσεις...Η σκηνη ειναι ενας μονολογος ενος ντετεκτιβ.Βλεπουμε λοιπον πως ο V εχει μοιρασει παντου μασκες(σαν τη μασκα με τη μορφη του Guy Fawkes που φοραει και ο ιδιος).Σε ολο αυτο το χαος,λεει ο ντετεκτιβ,λογικο ειναι να γινει και καποιο "λαθος".Και εκεινη τη στιγμη,δειχνει εναν καταδοτη,ο οποιος σκοτωνει ενα μικρο κοριτσακι,που φοραει μασκα,θεωροντας το επικινδυνο...Ενα πληθος εξοργισμενων ανθρωπων τρεχει καταπανω του με λοστους και τον χτυπανε,ενω εκεινος δειχνει το σημα του,σα να λεει οτι "εκανα το καθηκον μου, αφηστε με...".Σας θυμιζει κατι;Ο ντετεκτιβ συνεχιζει λεγοντας οτι αν γινει ενα τετοιο λαθος,τα πραγματα θα γινουν πολυ ασχημα μετα.Και οντως η κατασταση γινεται ανεξελεγκτη.Εχει δημιουργηθει αναρχια στην Αγγλια,χιλιαδες μασκοφοροι εχουν ξεχυθει,κανοντας καταστροφες,ληστευωντας μαγαζια,καιγοντας κλπ..Η κυβερνηση τοτε καλειτε να κανει το μονο πραγμα που ξερει καλα,δηλαδη να τρομοκρατει,και ριχνει στο δρομο δυναμεις του στρατου,με οπλα,να τα βγαλουν περα...Κοιτα να δεις...



Τα μηνυματα της λοιπον,δε θα μπορουσε να ειναι πιο επικαιρα.Μας προβληματιζει πανω στο θεμα της τρομοκρατιας,και για το οτι η εννοια της,ειναι πολυ υποκειμενικη τελικα.Αλλος μπορει να θεωρησει τρομοκρατη ενα κυβερνητη,που καταπιεζει το λαο του,αλλος εναν αντιεξουσιαστη,που βαζει φωτιες στα κτιρια και γραφει συνθηματα στους τοιχους.Τελικα,βλεπουμε οτι οι αληθινοι τρομοκρατες ειναι αυτοι που δε φορανε μασκα,και που παλευουν για καποια ιδανικα-βεβαια στην ταινια υπαρχει και το προσωπικο κινητρο,οχι μονο το κινητρο για το κοινο καλο-και επισης βλεπουμε πως ο μαζικος ξεσηκωμος μπορει να ανατρεψει τα παντα και να φερει αλλαγες...Οταν ο λαος καταλαβει οτι η πραγματικοτητα που ζει ειναι πλαστη,ισως ξυπνησει και παρει τα πραγματα στα χερια του.Ο V το κανει αυτο με εναν ακραιο τροπο,αλλα ισως σε καποιες περιπτωσεις η βια να ειναι απαραιτητη.Η ταινια δεν αξιζει ομως μονο για τα κοινα στοιχεια της με τα τελευταια γεγονοτα η για τις αλληγοριες της...Σκηνοθετικα ειναι πολυ καλοφτιαγμενη,με τις κλασσικες εφετζιδικες μονομαχιες αλα Ματριξ,με εναν σκοτεινο,επιβλητικο και διανοουμενο ηρωα-που τον υποδυεται ο Ηugo Weaving- και εναν "δευτερο" ηρωα,τη Natalie Portman που ξεπερναει τις φοβιες της και δε δισταζει να "θυσιαστει" για χαρη της επαναστασης... Τα σχολια δικα σας...

Εμείς μάλλον θα ήμαστε μη-έγκυρες.....

Νεφέλη:-Μαιράκι η λίστα μας όλο κ αυξάνεται το ξέρεις?Πρέπει να λιώσουμε λίγο γιατί πολύ χαλαρά το έχουμε πάρει το ζήτημα...Λοιπόν ακούω...Τι θα δούμε σήμερα?

Μαίρη: Χμμμ..Να δούμε το Gattaca που το κατέβασα κιόλας?
Ν:Αυτό κάποιος μας το πρότεινε νομίζω ε?Σε κάποιο σχόλιο...
Μ: Ναι ρε!Η μαμά σου μας το πρότεινε στο elephant man!Πρέπει να είναι σχετικό με διακρίσεις κλπ..

Ν:Ο ναι,ειναι αυτό που μας έλεγε κ η Γέα...Δύο ψήφοι...Κατοχυρώθηκε!(gattaca deux points!)

...........................................(βλέπουμε την ταινία,μην ενοχλείτε....)

Μ: Για πες λοιπόν Νεφελάκι..Πώς σου φάνηκε?

Ν:Χμ....Πολύ ενδιαφέρουσα μπορώ να πω..Είχε μερικά πολύ δυνατά σημεία....Εσύ τι λες μαιρ-μαιρ(γκας γκας)?

Μ: Ναι, βασικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση..Θα μπορουσε να θεωρηθεί και όλη η ταινία μια αλληγορία..

Ν:Και το θέμα πολύ επίκαιρο....Το πως το DNA μας θα καθορίζει σε λίγα χρόνια την κοινωνική μας θέση,θα περιορίζει τις επιθυμίες κ τις επιλογές μας,θα μας κατηγοριοποιεί σε μία νέα τάξη πραγμάτων κ θα προκαθορίζει(καταδικάζει) απο τη γέννηση σου κιολας όλη σου τη ζωή...

Μ: Μου πέρασε και πολύ έντονα το πώς αντιμετώπιζαν οι άλλοι τους ανθρώπους που ήταν "του Θεού" και όχι αποτέλεσμα επέμβασης στα γονίδια των εμβρύων..Θα φτάσουμε δηλαδή ποτέ στο σημείο να παραγγέλνουμε τα παιδιά μας??

(Να πούμε λοιπόν εδώ ότι στις πρώτες σκηνές έδειχνε ένα ζευγάρι που είχε ήδη ένα παιδί για το οποίο είχε διαγνωσθεί ότι θα έχει προβλήματα με την καρδιά του και έχει 90% πιθανότητες να ζήσει μέχρι τα 30 του χρόνια.Έτσι αποφασίζει το ζευγάρι να επέμβει στα γονίδια του επόμενου παιδιού τους ώστε να γεννηθεί υγιές...)

Ν:Φαντάσου δηλαδή ότι εκτός απο τον ανταγωνισμό που προκύπτει ανάμεσα σε ένα απόλυτα υγιές και γονιδιακά τέλειο παιδί κ ένα άλλο με φυσικές και σωματικές αδυναμίες,τη μάνα εκείνη που τις ανακοινώνεται ότι το ένα παιδί της εχει 90%πιθανότητα θνησιμότητας στα 30 του.Πραγματικά δεν θα ήθελα να το ξέρω.....

Μ: Πώς να αγαπήσεις και να δεθείς με ένα παιδί όταν ξέρεις ότι πρόκειται να πεθάνει νωρίς? Εδώ όταν έχεις ήδη βιώσει ένα θάνατο φοβάσαι να δεθείς με τους άλλους μήπως τους χάσεις και αυτούς..Πάντως, στην ταινία ο ανταγωνισμός επηρέασε πολύ το μη υγιές παιδί και το οδήγησε σε ακραίες λύσεις "δανεισμού" γονιδίων..

Ν:Μα δεν είχε μόνο να αντιμετωπίσει την τελειότητα του αδερφού του,είχε κ την μεροληψία των γονιών του κ όλης της κοινωνίας.Δηλαδή σε εμάς που υποτίθεται ότι ζούμε σε κάπως πιο νορμάλ κοινωνία μας ΄παίρνει χρόνο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας κ να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε,φαντάσου εκείνους τους ανθρώπους,τους "μη έγκυρους".

Μ: Προφανώς στην κοινωνία που προβάλλεται στην ταινία δε πρόκειται ποτέ να αποδεχτείς ποιός είσαι και τα ελαττώματά σου..Εχεις ελαττώματα??Είσαι φρικιό και δε σε αποδέχονται..Για αυτό στην ταινία οι άνθρωποι-μη τέλειοι καταφεύγουν σε λύσεις όπως να δανείζονται γονίδια από τους "έγκυρους", οι αποκαλούμενοι "δανεισμένες σκάλες"..Διαφορετικά?Περιορίζονται στις "υποτιμητικές" δουλειές, στις κατώτερες κοινωνικά τάξεις. Αν έχεις όνειρα?Δεν νοιάζει κανέναν..Αν δεν έχεις τα τέλεια γονίδια δε σε δέχεται κανείς..Λογοκρισία

Ν:Και φυσικά σε αυτή την κοινωνία το χάσμα είναι αγεφύρωτο.Ακόμα κ αν κοπιάσεις για να ανέβεις στην τάξη των τέλειων δεν έχει καμία σημασία για κανέναν.Γιατί όλα καθορίζονται πλέον απο τη γέννηση σου.Κ τις πληροφορίες αυτές τις γνωρίζουν εκείνοι που διαμορφώνουν τις τάξεις.Κ με ποιο κίνητρο να προσπαθήσεις για την εξέλιξή σου αφού ήδη ξέρεις ότι ανήκεις στους μη τέλειους κ δεν μπορείς να το αλλάξεις με κανέναν τρόπο.Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή της συνέντευξης για μία θέση στην κοινωνία των τέλειων που το μόνο που περιλάμβανε ήταν μία εξέταση αίματος,ένας έλεγχος γονιδίων...

Μ: Χαρακτηριστική, επίσης, σκηνή ήταν όταν ο πρωταγωνιστής-δανεισμένη σκάλα αποκαλύπτεται σε μια κοπέλα, η οποία απομακρύνεται μετά και εκείνος για να της εξηγήσει της λέει : Σε έχουν βάλει όλοι να αναλύεις τόσο τα ελαττώματα των άλλων που στο τέλος κοιτάς μόνο αυτά. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στην ίδια τους τη μοίρα και ψάχνουν τόσο για ψεγάδια που δε κοιτούν τα θετικά στοιχεία.Ποια άλλη σκηνή ήταν ρε που μας άρεσε?

Ν:Εκείνη που κολυμπούσαν στη θάλασσα τα δυο αδέρφια(τέλειος,μη τέλειος) για να δουν ποιος θα απομακρυνθεί πιο πολύ από την ακτή,πράγμα που έκαναν από μικροί κ φυσικά πάντα νικούσε ο τέλειος.Κ τη δεύτερη φορά που ο μη τέλειος καταφέρνει να ξεπεράσει τον αδερφό του μετά απο χρόνια του ομολογεί ότι το κατόρθωσε επειδή "ποτέ δεν κράτησε τίποτα για την επιστροφή".(απίστευτη ατάκα )

Μ: Ήταν ωραίο που έδειξε πως είναι εφικτό κάτι τυχαίο και ατελές να νικήσει το προσχεδιασμένο και τέλειο. Ας αφήσουμε και τίποτα στη μοίρα..Δε χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα από πριν.Αν θα είναι το παιδί έξυπνο, όμορφο, δυνατό και με όλα τα καλά...Στο κάτω κάτω ας προσπαθήσουν και λίγο οι γονείς να διδάξουν στο παιδι τους τις αξίες και μη τα παίρνουν όλα έτοιμα. Δε χρειάζεται να ξέρουμε από πριν πότε θα πεθάνουμε, από τι, τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε γιατί απλά δε θα ζήσουμε τη ζωή μας.Απλά θα περιμένουμε να συμβούν όλα από μόνα τους.

Ν+Μ:Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να γράψουν τίποτα κ οι πιστοί αναγνώστες του blog μας....Τους δώσαμε μία ιδέα περί τίνος πρόκειται η ταινία....

Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain

Πρωτον εχω να πω οτι προκειται για μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες...Ομως χωρις να εχω καποιο συγκεκριμενο λογο...Απλα καθε φορα που τη βλεπω,φτιαχνει η διαθεση μου τοσο με τα χρωματα οσο και με την εξυπνη και γλυκια πλοκη οποτε δεν εχω παρα να την λατρευω τοσο πολυ...

Η Αμελι(του Ζαν Πιερ Ζενε η σκηνοθεσια) λοιπον ειναι μια κοπελιτσα,που μεγαλωσε μονο με τον πατερα της και ζει στο Παρισι,εργαζομενη ως σερβιτορα...Εχει μια πολυ αισιοδοξη ματια για τη ζωη και της αρεσουν πολυ οι μικρες απολαυσεις της ζωης,οπως το να βυθίζει τα χέρια της σε σακιά με κόκκους δημητριακών,να σπάει με το πίσω μέρος του κουταλιού της την κρούστα από τα γλυκά και να πετάει βότσαλα στο ποτάμι.Καποια στιγμη ανακαλυπτει στο σπιτι της ενα κουτι με παλια παιχνιδια,και απο τοτε η ζωη της αλλαζει καθως προσπαθωντας να ανακαλυψει τον ιδιοκτητη αυτου του κουτιου...Αρχιζει να βοηθαει τους γυρω της,να σκαρφιζεται τροπους για να τους φτιαξει τη μερα,για να φερει κοντα τον ενα με τον αλλο ακομα και για να τιμωρησει αυτους που το αξιζουν...Χωρις να γινεται αντιληπτη,μεταμορφωνεται στην καλη νεραιδα για τους περισσοτερους ανθρωπους και σε εφιαλτη για καποιους αλλους...Καποια στιγμη,γνωριζει τον Νινο,εναν ανθρωπο που εχει επισης περιεργες συνηθειες:συλλεγει τις αποτυχημενες φωτογραφιες απο τα αυτοματα μηχανηματα.Θα ανακαλυψει οτι ειναι το αλλο της μισο και προσπαθησει να τον πλησιασει μεσα απο ενα παραξενο και τρελο παιχνιδι...Αφου ολα στην τελικη για την Αμελι,και η ιδια η ζωη ακομα,ειναι ενα παιχνιδι...

Η ταινια ειναι πολυ πρωτοτυπη και πολλες μετεπειτα ταινιες την εχουν μιμηθει τοσο στη γρηγορη σκηνοθεσια οσο και σε πολλες σκηνες(πχ τη σκηνη με τις φωτογραφιες στο αυτοματο μηχανημα)...Επισης αυτο το υπεροχο soundrack με το πιανο(απ τις λιγες φορες που ενα soundrack μου εχει αρεσει τοσο πολυ) εχει χρησιμοποιηθει κι αυτο πολυ σε αλλες ταινιες...Το πρωτοτυπο ομως ειναι τοσο ωραιο και διαφορετικο,τοσο ανεμελο που καμια αντιγραφη δε θα το φτασει ποτε....Ολη η ταινια διακατεχεται απο μια χαρα,μια αθωοτητα και φυσικα απο παραλογισμο,χωρις ομως να ειναι υπερβολικος.Ακομη ολοι οι ηρωες ειναι ξεχωριστες προσωπικοτητες,με τις ασχολιες τους και τα παραξενα στοιχεια του χαρακτηρα τους...Τα χρωματα ειναι τοσο ζωντανα και χαρουμενα,τα τοπια της Γαλλιας τοσο μαγευτικα που γεμιζουν την οθονη.Η φωτογραφια της ταινιας ειναι πραγματικα υπεροχη...

Χωρις λοιπον να μας διδασκει εντυπωσιακα πραγματα,η ταινια κραταει το θεατη χαρη στα λιγα αλλα αξιολογα μηνυματα της:οτι οι μικρες απολαυσεις της ζωης δινουν τελικα χαρα σε ολους μας και μας γεμιζουν και επισης οτι πρεπει να βλεπουμε τη ζωη λιγο πιο αναλαφρα και παιχνδιαρικα.Ειναι ενα συγχρονο παραμυθι...Η Αμελι βλεπει τη ζωη σαν μια βολτα σε ενα λουνα παρκ:παμε για να διασκεδασουμε με την ψυχη μας και ολα τα απροοπτα μπορουν να συμβουν.Μεσα απ'αυτη τη ματια της στη ζωη μας κανει να θελουμε να την ακολουθησουμε.Τελος που ξερετε:μπορει να υπαρχει μια καλη νεραιδα και για μας εκει εξω...

Βαμμένο Πέπλο

Το Βαμμένο πέπλο είναι μια καινούρια ταινία, του 2007. Σκηνοθέτης ο Τζον Κάραν και η ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Σόμερσετ Μομ.
Ιστορία η εξής: Η Κίτι-Naomi Wats είναι μία κοπέλα που ζει στο Λονδίνο και αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση γάμου ενός άντρα απλά και μόνο για να μη μείνει στο ράφι και της "φορτώσει" η μάνα της κανένα γαμπρό από προξενιό. Ο άντρας, λοιπόν, που παντρεύεται είναι ο Γουόλτερ-Eduard Norton, ο οποίος δουλεύει ως βακτηριολόγος στη Σανγκάη, όπου και μετακομίζουν με την Κίτι. Εκεί η Κίτι δημιουργεί μία παράνομη σχέση με έναν πρόξενο, την οποία αντιλαμβάνεται ο Γουόλτερ και έτσι βάζει την Κίτι να διαλέξει: να τον ακολουθήσει σε απομακρυσμένο χωριό στα βάθη της Κίνας ή να τον αποχαιρετήσει φορτωμένη με το σκάνδαλο ενός διαζυγίου;Έτσι, όπως είναι αναμενόμενο, τον ακολουθεί σε ένα χωριό, στο οποίο ο Γουόλτερ προσφέρθηκε να πάει να δουλέψει ως γιατρός για να βοηθήσει τους κατοίκους με την επιδημία της χολέρας που έχει κυριεύσει την περιοχή.

Πρόκειται για μια κοινωνική-ρομαντική ταινία, ξεχωριστή από άλλες κοινότυπες ίδιου τύπου. Μα μεταφέρει στο 1920, άλλες εποχές τότε, και σε τοπία της Κίνας που δεν έχουμε συνηθίσει..Αλλη κουλτούρα, άλλοι άνθρωποι, άλλα τοπία, δηλαδή κάτι διαφορετικό και εναλλακτικό.Δεν είναι η κλασσική ταινία εποχής, με το υπέρ-κλασσικό στόρυ και τα κουραστικά πια σκηνικά. Αλλά δεν είναι και καμιά βαθυστόχαστη και βαρύγδουπη ταινία με πολλά νοήματα, αλληγορίες κλπ..

Το μόνο θέμα που έθιξε η ταινία και θα ήθελα να σχολιάσω περαιτέρω είναι το ζήτημα της ευτυχίας-απώλειας. Υπάρχουν φάσεις στη ζωή των ανθρώπων που αισθάνονται απόλυτα ευτυχισμένοι, έχουν βρει αυτό που ζητούνε, απολαμβάνουν τη ζωή τους. Δε χρειάζεται να είναι όλα ροζ, αρμονικά και τέλεια..Απλά ζεις, με όλη τη σημασία της λέξης.Και εκεί που έχεις βρει το νόημα της ζωής και είσαι ήρεμος έρχεται απρόσμενα κάτι που σου χαλάει, σου καταστρέφει τα πάντα..Εκεί νοιώθεις ότι δεν έχει νόημα η ζωή, δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις, νομίζεις ότι ονειρεύσαι και περιμένεις να ξυπνήσεις.Κάπου εκέι νοιώθεις ότι τρελένεσαι. Και όμως, είσαι εκεί και στέκεσαι μπροστά στο γκρεμό του χειρότερου εφιάλτη σου φλερτάροντας με την ιδέα να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Αναρωτιέσαι γιατί σε σένα, γιατί τώρα, γιατί κάποιος σε εκδικείται; Αλλά οι απαντήσεις βρίσκονται κρυμμένες στην χαμένη Ατλαντίδα, εκεί που σίγουρα δε θα τις βρει κανείς. Δεν χρειάζεται τα πράγματα να είναι πάντα τόσο τραγικά. Αρκεί ένα μόνο γεγονός, μία είδηση για να σου χαλάσει την ηρεμία, να σε ξυπνήσει και να σε κάνει να αισθανθείς ότι στη ζωή "δεν είναι όλα ρόδινα". Πάντα θα υπάρχει κάτι να σε απασχολεί, άλλες φορές μικρό και άλλες μεγάλο. Όσες φορές είναι μικρό το αντιλαμβάνεσαι σαν τεράστιο και όταν είναι μεγάλο λησμονείς τις μέρες που ασχολιόσουν με τα μικρά και ασήμαντα.. Το σίγουρο είναι ότι πάντα κάτι θα σε απασχολεί.
Έτσι και στην ταινία δείχνει μια παρόμοια κατάσταση.Στις ταινίες όμως κάνουν ένα flash forward και μας δείχνουν τους ήρωες μετά από χρόνια αναζωογονημένους, ξανά στην πάλη της ζωής, έχοντας ξεπεράσει τα προβλήματά τους.Δεν μας δείχνουν όμως το σημαντικότερο: το πώς ξεπερνούν όλα αυτά, με τι έρχονται αντιμέτωποι για να το κάνουν, ποιο κουμπί πατάν και προχωρούν, και πάνω από όλα πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι;

Ξέρω ότι δεν έγραψα και πολλά για την ταινία αλλά προτίμησα να σας βάλω να σκεφτείτε αυτά που σκεφτόμουν εγώ..Καλή αναζήτηση λοιπόν!

Χορεύοντας στο σκοτάδι

Το χορεύοντας στο σκοτάδι ή αλλιώς Dancer in the dark είναι μια ταινία του Lars von Trier, με πρωταγωνιστές τoυς Bjork(Σέλμα), Catherine Deneuve(Κάθυ) και David Morse(Μπιλ).

Η ταινία μιλάει για μια κοπέλα, τη Σέλμα, η οποία πάσχει από μια ασθένεια στα μάτια της , χάνοντας σιγά σιγά την όρασή της και έχει ένα παιδί που πάσχει και αυτό από την ίδια ασθένεια.Η Σέλμα, λοιπόν, είναι από την Τσεχοσλοβακία και μετακόμισε στην Αμερική προκειμένου ο γιός της να κάνει εγχείρηση στα μάτια του. Έτσι, δουλεύει ατελείωτες ώρες(παρά την ασθένειά της) με σκοπό να μαζέψει λεφτά για την εγχείρηση, βοηθούμενη πάντα από τη φίλη της Κάθυ. Επίσης, μένει με το παιδί της σε ένα τροχόσπιτο στο κτήμα από ένα αντρόγυνο (του Μπιλ και της Λίντα).Όταν,όμως, ο Μπίλ της κλέβει τα χρήματα λόγω οικονομικής του δυσχέριας, τα πράγματα περιπλέκονται γιατί η Σέλμα διεκδικώντας τα χρήματά της πίσω σκοτώνει τον Μπιλ.

Στην ταινία καθοριστικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι η Σέλμα λατρέυει τα χολιγουντιανά μιούζικαλ, οπότε όταν δε βλέπει καλά, εκμεταλλεύεται τους ήχους τριγύρω της, φτιάχνει με αυτούς δική της μουσική και φαντάζεται χορογραφίες και τον εαυτό της να τραγουδάει..Ήταν ένας ευρυματικός τρόπος του σκηνοθέτη για να δείξει τι υπήρχε στην ψυχή της πρωταγωνίστριας και ίσως μοιάζει και με το "Σπίτι των τρελλών" που γίνεται κάτι παρόμοιο με τη μουσική.Αυτό συμβαίνει σε αρκετές σκηνές στην ταινία και ομολογώ ότι αυτό κάπου με κούρασε προσωπικά.. Πάντως μέσα από τα μιούζικαλ και τις μουσικές φαντασιώσεις της η ηρωίδα μας μεταδίδει διάφορες απόψεις της.Για παράδειγμα, εξηγεί πως δεν της αρέσει να τελειώνουν οι ταινίες και πάντα έφευγε στο τελευταίο τραγούδι για να πιστεύει πως η ταινία θα συνεχιζόταν για πάντα..

Μεγάλο ρόλο στην ταινία παίζει και ο γείτονας, ο Μπίλ, του οποίου η οικογένεια δείχνει ευτυχισμένη, και όμως αυτός έχει οικονομικά προβλήματα που ομολογεί μόνο στη Σέλμα.. Της ομολογεί το πρόβλημά του και εκεί φαίνεται και η διαφορά τους, καθώς ο Μπιλ λέει σε μια στιγμή αδυναμίας πως θέλει να αυτοκτονήσει ενώ από την άλλη φαίνεται η Σέλμα να παλεύει, να μάχεται, να διεκδικεί τη ζωή της , ενώ άλλοι στη θέση της θα είχαν παγιδευτεί στα δίχτυα της μιζέριας τους. Εκεί τίθεται και το θέμα πόσο δυνατοί είναι ή μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι όταν χρειάζεται..Άραγε όλοι είμαστε το ίδιο δυνατοί; Και πώς μπορούμε να το διαπιστώσουμε;Μπορούμε να κάνουμε για να γίνουμε ή δεχόμαστε πως είμαστε αδύναμοι και ανίσχυροι να αντιμετωπίσουμε ένα γεγονός;

Επίσης, η ηρωίδα δεν ομολόγεί σε κανέναν την ασθένειά της για να μη τη λυπούνται και να την αφήνουν στη δουλειά, ενώ ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης μας κινεί την προσοχή σε σκηνές που δείχνουν την πρωταγωνίστρια να τυφλώνεται μέρα με τη μέρα και να καταφέρνει να μη το δείχνει προς τα έξω.Χαρακτηριστικές σκηνές είναι αυτές που η Σέλμα επιστρέφει στο σπίτι της με τα πόδια ακολουθώντας τις γραμμές του τρένου. Πραγματικά, όμως, η Σέλμα ζει τη ζωή της.Αρνείται να κάτσει σπίτι της και να μη κάνει τίποτα, παρά πηγαίνει σε μαθήματα υποκριτικής, δουλεύει συνεχώς και προσπαθεί να αλλάξει τη μοίρα του παιδιού της.

Η φράση που μου έμεινε από την ταινία ήταν από ένα από τα τραγούδια της ηρωίδας: Κάθε τοίχος είναι μεγάλος αν δε πέσει η σκεπή..Αν το σκεφτούμε αλληγορικά τι λέει στον καθένα μας;

Ομολογώ ότι η ταινία είναι καθηλωτική.Σου κόβει την ανάσα,σε συνεπαίρνει, αλλά σου πλακώνει την ψυχή με τις αδικίες που η Σέλμα φήνει να γίνονται εις βάρος και αυτή δε κάνει τίποτα μόνο και μόνο για να μείνει πιστή στον εαυτό της ( και αυτό φαίνεται στο δικαστήριο).Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να πάω εγώ εκέι να την υπερασπιστώ!Με έπνιγε το δίκιο μου και όμως εκείνη δεν έκανε τίποτα, δε μιλούσε.

Περιμένω, λοιπόν, σχόλιά.. Και όσοι δεν την έχουν δεί να τη δουν!

Μαίρη

the elephant man

Πρόκειται για μια πολύ δυνατή ταινία που είδα πρόσφατα.Είναι μία ταινία του 80 σε σκηνοθεσία του David Lynch και πρωταγωνιστές τους Anthony Hopkins και John Hurt.
H ταινία πραγματεύεται την βιογραφία του Τζον Μέρικ(Τζόζεφ Μέρικ στην πραγματικότητα),γνωστός ως "άνθρωπος-ελέφαντας" λόγω των δυσμορφιών που είχε σε όλο του το σώμα.Όπως διάβασα στο internet,ο Τζόζεφ Μέρικ ήταν υπαρκτό πρόσωπο,και άρχισε να εμφανίζει δείγματα δυσμορφιών και όγκων στα 5 του χρόνια,ενώ μεγαλώνοντας εξαπλώθηκαν ώσπου κατέληξε να είναι πλήρως παραμορφωμένος.Στην ταινία παρουσιάζεται να αποτελεί την τρομακτικη "attraction" ενός περιπλανώμενου "παλιάτσου' που τον χρησιμοποιεί για να βγάζει χρήματα από την περιέργια κ την φρίκη του κόσμου στην θέα του John.Τότε ένας γιατρός των βρίσκει κ αποφασίζει να τον εξετάσει και να τον βοηθήσει να βρει τον εαυτό του.Και τελικά αποδεικνύεται ότι αυτός ο παραμορφωμένος άνθρωπος είναι χαρισματικός,έξυπνος και ευαίσθητος.
Παρακολουθώντας την εξέλιξή του,πως αρχίζει να μιλάει κ να διαβάζει,αυτό που μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον ήταν ο τρόπος με τον οποίο τον αντιμετώπιζαν οι διάφοροι άνθρωποι και περιλάμβανε αντιδράσεις φρίκης,φόβου,συμπάθειας,συμπόνοιας,αδιαφορίας,κακίας...
Οι σκηνές που μου άρεσαν πολύ ήταν εκείνη στην οποία το παλιό του "αφεντικό",εκείνος ο παλιάτσος που τον εκμεταλλευόταν και τον κακομεταχειρίζοταν,τον έκλεισε σε ένα κλουβί που ακριβώς δίπλα ήταν κλειδωμένες μαιμούδες και έδειχνε την απόλυτη εξίσωση(ταπείνωση) αυτού του ανθρώπου με τα ζώα.Αλλά και η αντίδραση των μαιμούδων ήταν τέτοια(εξαιτίας του φόβου τους) που ήταν σαν να τον αποδοκίμαζαν κ αυτές,όπως κ οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που γνώρισε και που ήταν καχύποπτοι με το διαφορετικό.
Κορυφαία σκηνή ήταν το ξέσπασμά του,όταν φώναξε στο πλήθος που τον κοιτούσε σαν να ήταν θέαμα:" I am not an animal! I am a human being! I...am...a man! "
Επίσης στην σκηνή που μια καταξιωμένη ηθοποιός με την οποία απείγγειλαν μαζί Σέξπιρ του είπε ότι δεν είναι ο άνθρωπος-ελέφαντας,αλλά ο Ρωμαίος αισθάνθηκα ένας είδος δικαίωσης για τον πρωταγωνιστή.
Σκηνοθετικά ήταν πολύ καλοστημένο και ξεχώρισα την σκηνή που τον κυνηγούσαν στο σιδηροδρομικό σταθμό και ακουγόταν ταυτόχρονα με τα βήματά του ο ήχος του τρένου.
Τέλος θα ήθελα να πω δυο λόγια για το φινάλε,το οποίο εκτός του ότι είναι πετυχημένο κ έξυπνο,σου αφήνει μια αίσθηση εντελώς διαφορετική από αυτή που κυριολεκτικά θα άφηνε(δν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα,πρέπει να το δείτε για να καταλάβετε)
Ίσως προσθέσω κ άλλα αργότερα,αλλά περιμένω να το δείτε κ να μου πείτε...

Το κουρδιστο πορτοκαλι

Μετα απο πολλη σκεψη ειπα να γραψω για μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες...Και αυτο γιατι η συγκεκριμενη ταινια δεν μπορει να περιγραφει με λιγα λογια,εχεις τοσα πολλα να πεις που δε σου φτανουν ουτε ωρες ολοκληρες για να τα αναλυσεις...Σκηνοθετης ο Στανλει Κιουμπρικ που πραγματικα εχει γραψει στη ταινια αυτη...


Θα ξεκινησω κλασσικα λεγοντας σας λιγα λογια για την υποθεση...Ο νεαρος Alex,μαθητης,ζει σε μια κοινωνια του μελλοντος(το καταλαβαινει κανεις απο τα φουτουριστικα σκηνικα,τα πολυ εξελιγμενα αυτοκινητα,τα περιεργα επιπλα με καθε λογης σχημα-χαχαχα θα το καταλαβετε αμα το δειτε- κ.ο.κ),καπου στην Αγγλια...Το αγαπημενο χομπι της παρεας ειναι να πινουν το γαλατακι τους(με τα απαραιτητα ναρκωτικα βεβαια) σε μια γνωστη γαλατερια και μετα να βγαινουν,μεταμφιεσμενοι, και να σπερνουν τον πανικο...Βιαζουν,κλεβουν,μπαινουν σε ξενα σπιτια και τρομοκρατουν τους ανθρωπους,καταστρεφουν και μολις εκτονωθουν επιστρεφουν στα σπιτια τους γιατι υπαρχει και το σχολειο την αλλη μερα...Ο Κιουμπρικ δηλαδη παρουσιαζει μια μελλοντικη κοινωνια οπου οι εφηβοι προκαλουν το χαος,πινουν ναρκωτικα με το γαλα τους και απο χουλιγκαν μετατρεπονται την αλλη μερα σε αθωους πολιτες και ξανα τη νυχτα σε φρικια...
Μεχρι που η κυβερνηση αποφασιζει οτι δε γινεται οι φυλακες να γεμιζουν με τετοιου ειδους εγκληματιες(παρα μονο με τους πολιτικους τους αντιπαλους-ειναι ειρωνικο αν σκεφτειτε μια κοινωνια οπου οι φυλακες θα αποτελουνται μονο απο αντιπαλους της κυβερνησης και οχι απο κακοποιους)και ετσι αποφασιζουν να "θεραπευσουν"με μια πρωτοποριακη μεθοδο την βιαιη φυση του ανθρωπου..Προκειμενου να σταματησει ο ανθρωπος να ειναι βιαιος,του κανουν πλυση εγκεφαλου,προβαλλοντας του σκηνες βιας ενω ταυτοχρονα του χορηγουνται φαρμακα που του προκαλουν αρνητικη διαθεση ετσι ωστε μετα τη θεραπεια να εχει συνδυασει τη βια με ασχημα συναισθηματα και αρα να μην μπορει πλεον να βιαοπραγησει(τι να πει κανεις)...Ο Αlex επιλεγεται ως το πρωτο πειραματοζωο και το κατα ποσο πετυχαινει το πειραμα θα το δειτε εσεις...


Το κυριο ερωτημα που μας προβληματιζει σε ολη την ταινια ειναι το αν τελικα η βια-η οποια αποτελει προσωπικη επιλογη του ανθρωπου-δηλαδη η ελευθερια της εκφρασης του,πρεπει να παρεμποδιζεται οταν γινεται σε βαρος της κοινωνιας και των ανθρωπων...Τα παιδια αυτα διασκεδαζουν κλεβοντας και καταστρεφοντας και η πολιτεια παρεμβαινει:αλλα το γεγονος οτι αυτοι μετα μετατρεπονται σε πολιτες-στρατιωτακια,δεν αποτελει προσωπικοι τους επιλογη...Δε διαλεξαν το σωστο το δρομο-οπως πολυ σωστα λεει και ο ιερεας στην ταινια-αλλα τους τον επεβαλλαν...Αλλο ενα σημειο που προβληματιζει...Εμεις διαλεγουμε την πορεια της ζωης μας η εχουν οι αλλοι το δικαιωμα να μας την αλλαξουν οταν βλεπουν οτι κατι παει στραβα;Το καλο η κακο ειναι τελικα ελευθερη επιλογη μας;Επισης στην ταινια προσπαθουν να σταματησουν τη βια μεσω της βιας ουσιαστικα και βλεπουμε οτι τελικα η συγκεκριμενη μεθοδος δε φερνει παντα τα επιθυμητα αποτελεσματα...

Γενικα η ταινια ασχολειται πολυ με το θεμα της βιας(που ειχε προβληματισει πολυ τη δεκαετια του '8Ο,που γυριζεται η ταινια) και ειρωνευεται αρκετα τις μεθοδους που ακολουθουνται κατα καιρους για τη καταπολεμηση της...Η ταινια θεωρηθηκε πολυ ακραια και οπως ανακαλυψα και στο Internet απαγορευτηκε σε πολλες χωρες και μαλιστα στην Αγγλια παιχτηκε μετα το θανατο του Κιουμπρικ...Το θεμα που θιγει ειναι ακραιο και οι εικονες που προβαλλει αλλα τα παρουσιαζει με τετοιο τροπο που σε καθηλωνει και δε σε σοκαρει-παρα μονο με την καλη εννοια...Οι διαλογοι ειναι απολυτα θεατρικοι,με τους ηρωες να παιζουν με τις λεξεις και να μιλανε τραγουδιστα, και πολυ ειρωνικοι...
Τα σκηνικα ειναι επιβλητικα και ταιριαστα με το κονσεπτ και η μουσικη επισης δε θα μπορουσε να ειναι καλυτερη ( ειδικα οι σκηνες που τα παιδια σπανε και προκαλουν το χαος και ακουγεται μονο απο πισω κλασσικη μουσικη 'ή η σκηνη που τραγουδαει ο Αλεξ το I'm singing in the rain ειναι υπεροχες και πολυ σουρεαλιστικες),τα κοστουμια επισης ταιριαστα-παραπεμπουν σε φασιστικες στολες τα περισσοτερα....
Τελος ο τιτλος της ταινιας παραπεμπει σε εναν αβουλο ανθρωπο,που του εχουν αφαιρεσει το δικαιωμα της επιλογης και τον εχουν κανει στρατιωτακι.../*Clockwork: Κουρδιστό. Orange: Πορτοκάλι. Orang:Στην διάλεκτο των Malay,που ομιλείτε στην Ταιλάνδη, Σιγκαπούρη και γύρω περιοχές σημαίνει άνθρωπος. Αποτέλεσμα - ένας κουρδιστός άνθρωπος,ένα άβουλο ον που λειτουργεί για χάρη κάποιων άλλων με ένα συγκεκριμένο τρόπο*/....
Με λιγα λογια απλα δειτε τη...Α και ελπιζω να μη φρικαρετε πολυ...Εγω προειδοποιω...χιχι
Γεωργια

Όταν έκλαψε ο Νίτσε

Η ταινία αυτή με προβλημάτιζε καιρό πριν την δω για τον εξής λόγο: είχα ήδη διαβάσει το βιβλίο, το οποίο με καθήλωσε και με ενθουσίασε. Οπότε ήμουν επιφυλακτική με το τι θα μου παρουσιάσουν στην ταινία και προσπάθησα να μην είμαι προκατειλημμένη, ούτε αρνητική, αφού συνήθως οι ταινίες είναι πολύ χειρότερες από τα βιβλία.

Όσον αφορά στην ταινία, λοιπόν, ομολογώ ότι υπήρχαν καλές και αντιπροσωπευτικές σκηνές, σε σχέση με το πώς τα είχα φανταστεί εγώ, και ορισμένες φορές με εξέπληξαν με το πώς έδειχναν κάποια γεγονότα του βιβλίου στην ταινία.

Παρ΄όλα αυτά, η τελική εντύπωση που μου έμεινε ήταν αρνητική. Αυτό γιατί παρουσίαζαν πολλά πράγματα σαν γελοιογραφία του βιβλίου, σου προκαλούσαν το γέλοιο και όχι τον προβληματισμό που έπρεπε. Για παράδειγμα τα όνειρα του γιατρού Μπρόγιερ, ενώ στην ουσία έδειχναν τη συνείδηση και τους προβληματισμούς του γιατρού, στην ταινία το παρουσίαζαν σα να βλέπεις αστείες διαφημίσεις ανάμεσα στην ταινία.

Επίσης, υπήρχαν στο βιβλίο ορισμένες ενότητες πολύ σημαντικές και ουσιώδεις και στην ταινία δεν τους έδιναν καν σημασία και διαρκούσαν ελάχιστα..Που σημαίνει ότι δεν καταλάβαιναν πού έπρεπε να ρίξουν το βάρος. Για παράδειγμα, η ενότητα σε ένα δάσος που ο Νίτσε και ο γιατρός Μπρόγιερ εξομολογούνται ο ένας στον άλλον τα μυστικά τους και συνειδητοποιούν τι τους δένει, στο βιβλίο είναι η αποκορύφωση, είναι αυτό που περίμενες. Στην ταινία απλά την προσπερνάει και αφιερώνει ελάχιστο χρόνο. Να μην σχολιάσω το γεγονός ότι εκεί που δακρύζει ο Νίτσε, στην ταινία σε πιάνουν τα γέλια με την ηθοποιία ενώ στην ουσία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι για την κατανόηση και της ταινίας και του βιβλίου. Θα έλεγα ότι αυτό είναι το πραγματικό τέλος, όλη η αξία έγκειται στο κλάμα αυτού του ανθρώπου.( εξού και ο τίτλος)

Τελικά, δε θα χαρακτηρίσω αυτή την ταινία απαράδεκτη (έχω δει και χειρότερες). Αλλά με απογοήτευσε το γεγονός ότι δεν ωθούσε το θεατή να διαβάσει το βιβλίο, να διαβάσει εις βάθος το σκεπτικό αυτών των ηρώων και να ευχαριστηθεί την άψογη γραφή του Irvin Yalom. Να αισθανθούν όλοι όσοι δεν το έχουν διαβάσει την αγωνία του "πως συνεχίζει, τι θα γίνει μετά;" καθώς και του "αχ όχι δε θέλω να τελειώσει,θέλω κι άλλο", όλα αυτά με ένα βιβλίο.

Μοιάζουν λίγο υπερβολικά όλα αυτά; Σχολιάστε αν δε συμφωνείτε με κάτι...Σχολιάστε ακόμα και το βιβλίο αν δεν έχετε δει την ταινία...Μαίρη

P.S Love You 2007(υστερόγραφο σ αγαπώ)

Σκηνοθέτης ο Richard LaGravenese,πρωταγωνιστούν:Hilary Swank,Gerard Butler (παίζει κ το μανάρι ο Ντένι από το greys anatomy)
Δεν θα γράψω μόνο για την ταινία...
Περιληπτικά η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας 29 χρονης,
παντρεμένης για 10 χρόνια, γυναίκας που χάνει το σύζυγό της από όγκο στον εγκέφαλο και την κυριεύει η θλίψη της απώλειας.Κι εκεί που έχει αφεθεί στον πόνο της, λαμβάνει ένα γράμμα από τον ίδιο το σύζυγό της και όλα αλλάζουν.Από τότε είναι δίπλα της μέσω αυτών των γραμμάτων που της "στέλνει"...
Για τις ερμηνείες έχω να πω ότι μου άρεσε όπως έπαιζε η Ηilary Swank παρόλο που γενικά δεν την πολυσυμπαθώ, έπαιζε αρκετά καλά.
Από σκηνοθετική άποψη μου άρεσε το flashback και flashfoward και η εξέλιξη της ιστορίας.Δεν μου άρεσε το τέλος γιατί ήταν αναμενόμενο κ τετριμμένο,θα μπορούσε να είχε σταματήσει η ταινία μια σκηνή πριν ώστε να αποφύγει να έχει τόσο κοινό τέλος.
Τώρα θα ήθελα να αναφέρω δύο ατάκες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον:
Η πρώτη αναφέρθηκε όταν η πρωταγωνίστρια ήθελε μετά το θάνατο του συζύγου της να κλειστεί στο σπίτι της ακολουθώντας το παράδειγμα μιας πλούσιας "μανταμ" και η φίλη της της είπε:"Η τρέλα είναι πολυτέλεια για τους μικροαστούς" εννοώντας ότι για να καταλήξει κλεισμένη μόνη στο σπίτι για πάντα, απαραίτητη προυπόθεση θα ήταν να είναι παμπλουτη.Και θέλω να πω εδώ μόνο ότι αν κάποιος δεν έχει καλύψει τις βασικές του ανάγκες, πολλές φορές είναι πιο ευτυχισμένος στην καθημερινή του ζωή γιατί μπορεί κ εκτιμά πιο εύκολα ό,τι καλό του συμβεί στη συνέχεια,σε αντίθεση με εκείνους που έχουν πολλά και θέλουν περισσότερα.Η μεγάλη ευτυχία είναι να εκτιμάς αυτά που έχεις(πριν τα χάσεις) όσο αυτά που θα αποκτήσεις...
Και η άλλη ατάκα ειπώθηκε από τη μητέρα της πρωταγωνίστριας,κ άρεσε κ στην αδερφή μου, κ έλεγε ότι "ακόμα κ αν είμαστε όλοι μας μόνοι, είμαστε μαζί σε αυτό", στη μοναξιά μας δηλαδή.Ουσιαστικά όλοι πορευόμαστε μόνοι μας (ή ίσως με κάποιους ελάχιστους ανθρώπους για να είμαστε πιο αισιόδοξοι).Κι όμως κοινο χαρακτηριστικό όλων μας είναι ακριβώς αυτή η μοναξιά που νιώθουμε κατά καιρούς.Συνεπώς πάντα μπορείς να στραφείς σε κάποιον που θα σε καταλάβει.Αρκεί να τον βρεις...(ίσως να μην ήθελε καν να πει αυτο,έτσι το αντιλήφθηκα εγώ)
Πρόκειται λοιπόν για μία αρκετά έξυπνη ρομαντικη-δραματική ταινία,τπτ το εξαιρετικό η βαστυστόχαστο αλλά συμπαθητική κ γλυκιά.
κριτική από Νεφέλη , 29-10-2008

Αγάπα με αν τολμάς

Για ποια άλλη ταινία να μιλήσω;;Όταν το Αγάπα με αν τολμάς είναι από τις αγαπημένες μου, όσες κλασσικές και πολυσήμαντες ταινίες δω..

Φυσικά μέτρησε το γεγονός ότι η ταινία είναι γαλλική(η αδυναμία μου) και είχε το ύφος μιας τυπικής, παλιάς, γαλλικής ταινίας με γλυκό περιεχόμενο, με μηνύματα που θέλει να περάσει, με μία σταγόνα τρέλλας στο σενάριο και με διαφορετική σκηνοθεσία.
Οι πρωταγωνιστές: Νέοι, ωραίοι, ταλαντούχοι και μπράβο στον άνθρωπο που επέλεξε δύο νέα παιδιά και δε κατέφυγε σε αναμενόμενες λύσεις και σε πρόσωπα που βλέπουμε συχνά. Η Μαριόν Κοτιγιάρ και ο Γκιγιόμ Κανέ πιστεύω ότι ήταν απόλυτα ταιριαστοί στους ρόλους τους και εγώ τους αγάπησα πολύ και τους ένιωσα μέσω της ταινίας.
Η ταινία θίγει τα θέματα της φιλίας, της αγάπης, του εγωισμού, του θανάτου, του ρατσισμού (στις σκηνές στο σχολείο που πείραζαν την Σοφι) και των σχέσεων γιου-πατέρα.

Επίσης, δεν γίνεται να δεις αυτή την ταινία και να μη σε προβληματίσει το τέλος της. Ένα τέλος που δίχασε την άποψη του κοινού, αλλά έθεσε και στον θεατή το δικαίωμα επιλογής ανάμεσα σε δύο διαφορετικά τέλη. Βέβαια, το ένα τέλος είναι λίγο ακραίο (αν το μεταφράσεις κυριολεκτικά) και δε μπορείς να πιστέψεις ,όταν το βλέπεις στην ταινία, ότι όντως γίνεται αυτό. Αλλά αυτή είναι η αξία του κινηματογράφου!! Να βλέπεις πρωτότυπα και σουρεαλιστικά πράγματα! Να δέχεσαι γεγονότα που στην αληθινή ζωή φαντάζουν ανεκδιήγητα και παράλογα, αλλά όταν και αν τα ερμηνεύσεις μοιάζουν όμορφα.

Μία σκηνή, ούτε καν ολόκληρη σκηνή αλλά στιγμιότυπο της ταινίας που συγκράτησα και μου άρεσε πολύ ήταν η εξής: δείχνει τους 2 φίλους (τη Σοφί και τον Ζιλιάν) που κοιμούνται μαζί όσο είναι σε ηλικία 8 περίπου χρονών και ο σκηνοθέτης εξηγεί το fast forward που θέλει να κάνει με μία φράση του Ζιλιάν: "εκέίνη τη νύχτα η Σοφί και εγώ κοιμηθήκαμε 10 χρόνια"....
Πολύ απλό,περνάει απαρατήρητο, αλλά για μένα ποιητικό και τρυφερό..

Σίγουρα έχω ξεχάσει κάτι..Αλλά όταν το θυμηθώ θα το προσθέσω...Μαίρη

Η ακρη του ουρανου

Θα ξεκινησω και γω με την ταινια αυτη που την ειδα προσφατα και σιγουρα ολοι την εχετε ακουστα.Προκειται για μια ταινια του Φατιχ Ακιν και διαδραματιζεται στην Τουρκια αλλα και στη Γερμανια (ο Ακιν ειναι Γερμανος,Τουρκικης καταγωγης).Προκειται για καποιες παραλληλες ιστοριες ανθρωπων, που φαινομενικα φαινονται ασχετες μεταξυ τους αλλα με ενα περιεργο τροπο συνδεονται και η μια επηρεαζει την αλλη.Η κυρια ιστορια εχει να κανει με τον ερωτα δυο κοριτσιων(!),μιας Γερμανιδας και μιας Τουρκαλας η οποια ειναι μελος αντιστασιακης οργανωσης και η αλλη ιστορια αφορα εναν Τουρκο καθηγητη πανεπιστημιου,που ζει στη Γερμανια, ο οποιος προσπαθει να ξεχασει ενα τραγικο λαθος του πατερα του.Η ταινια λοιπον εχει να κανει με τις περιπετειες των ηρωων αλλα και μες τις διαφορες συμπτωσεις(ειναι πολυ μικρος ο κοσμος τελικα)που μπλεκουν ολους τους πρωταγωνιστες.

Αυτα τα ολιγα για την υποθεση του εργου για να σας βαλω στο κλιμα.Αυτο που μου αρεσε τωρα στην ταινια ειναι αρχικα η πολυ ωραια αντιθεση αναμεσα στους δυο πολιτισμους:Τουρκια και Γερμανια.Ολη η ταινια βασιζεται στην αντιθεση αυτη:η διαφορετικη μουσικη καθε φορα που η δραση ειναι σε αλλη χωρα,η διαφορετικη γλωσσα(ξαναθυμηθηκα και τα Γερμανικα μου),οι αλλες εικονες δημιουργουν ενα πολυ ωραιο αποτελεσμα και δινουν ρεαλισμο στην ταινια.Πολυ ωραιες ειναι επισης οι σκηνες που δειχνουν τους ηρωες να συνυπαρχουν σε ιδιους χωρους(πχ η σκηνη στο τρενο)χωρις ομως ο ενας να γνωριζει τον αλλο.Μια αλλη πολυ ωραια σκηνη ειναι η πρωτη πρωτη,που χρονολογικα τοποθετειται στη μεση περιπου της ταινιας-δηλαδη τη βλεπουμε στην αρχη και μετα την ξαναβλεπουμε στη μεση,οταν εχουμε καταλαβει την πλοκη.Γενικα το ολο στυλ της ταινιας με τα flashback και flashforward θα σας θυμισει πολυ Ιναριτου(Βαβελ,Αμορες Περος) χωρις να με χαλασει ομως εμενα αυτη η ομοιοτητα.Ενα αλλο πραγμα που μου αρεσε επισης στην ταινια ειναι ο τροπος που κλεινει,χωρις να εχουν λυθει ολα τα "προβληματα" και χωρις να μας εχει δειξει πως καταληγουν οι ηρωες.Αρχικα παραξενευτηκα λιγο,αλλα μετα σκεφτηκα οτι ισως αυτο το τελος να ταιριαζει καλυτερα στην ταινια αυτη και οτι ισως αμα ειχε το γνωστο happy end να μη μου αρεσε.Καλυτερα ετσι γιατι εκανα εγω τα δικα μου σεναρια(που δεν ηταν και πολυ αισιοδοξα εχω να σας πω).

Μπορω να πω οτι εμεινα ευχαριστημενη απ την ταινια αυτη γιατι ηταν ακριβως αυτο που περιμενα:μια ωραια πλοκη,που δεν ειχε σκοπο να με προβληματισει,περα απο καποια σημεια που μιλουσαν για την ενταξη της Τουρκιας στην ΕΕ η για την κακομεταχειριση των πολιτικων κρατουμενων -που και παλι δεν τα ανελυε τοσο πολυ ωστε να σε προβληματισει -και που ξεφευγει απο τις συνηθισμενες ταινιες τετοιου τυπου.Σε σχεση με τις υπολοιπες καινουριες ταινιες ειναι απο τις ελαχιστες που αξιζουν....

Γεωργια

To σπίτι των τρελλών

Κάνω την αρχή σε αυτό το blog με μία ταινία που είδα πρόσφατα: Το σπίτι των τρελλών.
Πρόκειται για μία ρώσικη ταινία για την οποία προσπάθησα να βρω κάποιες πληροφορίες στο internet και για περίεργο λόγο δε βρήκα τίποτα.
Η ταινία είχε ως κύριο θέμα ένα ψυχιατρείο και οι ηθοποιοί της ταινίας ήταν πραγματικοί οικότροφοι. Αυτός είναι και ο λόγος που η ταινία μας κίνησε την περιέργια.

Η ταινία ,πράγματι, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, περνούσε όμορφα μηνύματα, είχε πολλές αλληγορικές σκηνές (τουλάχιστον έτσι τις αντιλήφθηκα εγώ) και πολύ καλή και ρεαλιστική ηθοποιία. Επίσης, ένα ιδιαίτερο στοιχείο της ταινίας ήταν ότι όταν η πρωταγωνίστρια έπαιζε μουσική με το ακορντεόν της τα χρώματα της ταινίας άλλαζαν και από σχεδόν ασπρόμαυρα και άτονα γινόντουσαν έντονα και χρωματιστά, πράγμα που θεωρήσαμε πολύ καλή και πρωτότυπη ιδέα του σκηνοθέτη για να μας μεταφέρει το μήνυμα που ήθελε.

Παρ' όλα αυτά το θέμα που μας παραξένεψε και θέλησα να το ψάξω στο internet ήταν ότι μέσα σε όλα έπαιζε και τραγουδούσε στην ταινία ο Bryan Adams με αφορμή ότι ήταν το είδωλο της πρωταγωνίστριας. Από πού και ως που ο συγκεκριμένος τραγουδιστής και όχι κάποιος μη υπαρκτός του ίδιου,πάλι, βεληνεκούς;; Ελπίζω να βρεθεί κάποιος που να λύσει την απορία μας. Μέσα στην ταινία οι παρεμβολές του ήταν τελείως άσχετες, σαν να βλέπουμε μια παλιά, ασπρόμαυρη ταινία και από πίσω να παίζουν τραγούδια της Μαντόνα..

Αυτά περί της συγκεκριμένης ταινίας..Και αν ξέχασα κάτι θα το προσθέσω μετά..Περιμένω τα σχόλιά σας.
Μαίρη